่ถาม
“พวกเราฐานที่มั่นผาหิน ต้องการเสบียงจำนวนมาก”
เสียงของซาโซริดังชัดเจนในถนนที่ว่างเปล่า เขาไม่ได้เข้าใกล้เส้นแบ่งเขตที่มองไม่เห็นนั่น รักษาระยะห่างทางสังคมที่ปลอดภัยอย่างยิ่ง
“อาหาร, น้ำ, ยารักษาโรค, อาวุธกระสุน, พวกเราเอาหมด”
หลินโม่พิงเคาน์เตอร์ เช็ดชามเคลือบที่สะอาดใบหนึ่ง
“ที่นี่ผมไม่ขายอาวุธ”
คำตอบของเขาตรงไปตรงมา ดับฝันที่ไม่เป็นจริงของอีกฝ่ายโดยตรง
ใบหน้าของซาโซริไม่แสดงความผิดหวัง เขาดูเหมือนจะคาดเดาคำตอบนี้ไว้นานแล้ว
“ถ้างั้น, อาหารกับน้ำ, เราเอาทั้งหมดที่คุณมีให้ได้”
เขาพูดพลาง หยิบทองคำแท่งเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อเกราะ วางลงบนพื้นตรงหน้าตัวเอง
“นี่คือค่ามัดจำ เราอยากจะสร้างความสัมพันธ์ความร่วมมือระยะยาวกับคุณ หวังว่าราคาจะพิเศษหน่อย”
หลินโม่เงยหน้าขึ้นมองซาโซริ
“ราคาของที่นี่ สำหรับทุกคนเท่ากันหมด”
อากาศราวกับแข็งตัวอีกครั้ง
ในเงาข้างหลังซาโซริ ลมหายใจที่ซ่อนอยู่สองสามสาย เกิดความผันผวนเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่า เขาไม่ได้มาคนเดียว
ซาโซริยกมือขึ้น ทำท่าปลอบ
“เรามีความจริงใจมาก”
หลินโม่ไม่พูดอะไร แค่ยกมือขึ้น ไปทางชั้นวางของสูงสุดที่มีเนื้อกระป๋องลังหนึ่งอยู่ ทำท่ากำในอากาศ
ลังกระป๋องเหล็กที่หนักอึ้งนั่น ค่อยๆ ลอยขึ้นจากชั้นวาง ข้ามระยะทางหลายเมตร ตกลงบนเคาน์เตอร์ตรงหน้าหลินโม่อย่างเงียบเชียบ
ม่านตาของซาโซริหดเล็กลงอย่างแรง
พลังจิต!
