ไม่ดัง แต่กลับเหมือนก้อนหินที่โยนลงไปในบ่อน้ำที่จอแจทันที เกิดเป็นระลอกคลื่นที่ชัดเจน
ผู้จัดการโจวชะงักไป จากนั้นก็พยักหน้า: “มีครับ คุณผู้ชาย ‘ห้องดวงดารา’ ที่ดีที่สุดของเรายังว่างอยู่ แต่ว่ามีค่าใช้จ่ายขั้นต่ำ…”
“ยังจะคิดเปิดห้องส่วนตัวอีกเหรอวะ?” หวังฮ่าวราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในศตวรรษนี้
หลินโม่ขัดจังหวะผู้จัดการ
“ขอเลขบัญชีของร้านคุณหน่อย”
ผู้จัดการโจวชะงักไปอีกครั้ง แต่ก็ยังบอกเลขบัญชีออกมาด้วยความเป็นมืออาชีพ
หลินโม่หยิบโทรศัพท์ออกมา แตะบนหน้าจอสองสามที
กระบวนการทั้งหมดไม่ถึงสามสิบวินาที
“ค่ามัดจำโอนไปแล้ว ที่เหลือค่อยจ่ายหลังกินเสร็จ”
ในหูฟังของผู้จัดการโจวดังเสียงสอบถามจากฝ่ายการเงิน
“ผู้จัดการโจวคะ มีเงินโอนเข้ามาสามแสน หมายเหตุเขียนว่าค่ามัดจำ ทางคุณมีข้อมูลไหมคะ?”
รอยยิ้มที่เป็นอาชีพบนใบหน้าของผู้จัดการโจวหายไป
สามแสน? ค่ามัดจำ?
เขาทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ สมอง “หึ่ง” ไปหมด
หวังฮ่าวยังคงตะโกนอยู่: “ทำเป็นเล่น! แกคิดว่าแค่หยิบโทรศัพท์มาแตะสองทีก็ใช้ได้แล้วเหรอ? ไม่มีเงินก็ไสหัวไป อย่ามาทำขายหน้าอยู่ที่นี่!”
ผู้จัดการโจวสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ถอนออกมา
เขาไม่สนใจหวังฮ่าว แต่หันไปทางหลินโม่ โค้งตัวลงเล็กน้อย เป็นการโค้งเก้าสิบองศามาตรฐาน
“คุณหลินครับ ต้องขออภัยอย่างสูง เป็นความผิดของพวกเราที่ดูแลไม่ดี ทำให้บรรยากาศในการรับประทานอาหารของคุณเสียไป”
ความจอแจทั้งร้าน
