บทที่ 4 – สิ่งยั่วยวนของชุดบะหมี่สามชิ้น
เย่อิงถูกท่าทีไม่สะทกสะท้านของหลินโม่ทำเอาโมโหจนอกจะระเบิด
เธอท่องไปในดินแดนรกร้างแห่งนี้นานขนาดนี้ อาศัยความสามารถด้านเปลวไฟที่แข็งแกร่ง ผู้รอดชีวิตคนไหนเห็นเธอแล้วไม่สุภาพนอบน้อม หรือแม้กระทั่งประจบประแจงบ้าง?
ไอ้หมอนี่ที่อยู่ตรงหน้า ดูยังไงก็เป็นคนธรรมดา แต่กลับกล้าใช้ท่าทีแบบนี้พูดกับเธอ
แต่เธอกลับทำอะไรเขาไม่ได้เลย
กำแพงที่มองไม่เห็นนั่น ทำให้ความไม่พอใจทั้งหมดของเธอสลายไปสิ้น
“คุณ…”
เย่อิงโมโหจนพูดไม่ออก แต่ก็หาเหตุผลที่จะระเบิดอารมณ์ไม่ได้
หลินโม่ไม่สนใจเธออีกต่อไป เขาเดินไปที่ชามบะหมี่อย่างช้าๆ
เส้นเริ่มอืดแล้ว แต่กลิ่นหอมยังคงอยู่
เขาหยิบส้อมขึ้นมาตักคำใหญ่เข้าปากอย่างไม่สนใจใคร
“ซู้ด—”
เสียงสูดเส้นบะหมี่ที่ดังสนั่น ในย่านที่เงียบสงัดนี้ ช่างฟังดูชัดเจนและบาดหูเป็นพิเศษ
น้ำซุปเข้มข้น เส้นเหนียวนุ่ม ผสมกับรสเครื่องเทศราคาถูกแต่ทรงพลัง ระเบิดในปาก
หลินโม่รู้สึกว่านี่เป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่อร่อยที่สุดที่เขาเคยกินมาในชีวิต
ลูกกระเดือกของเย่อิงเลื่อนขึ้นลงอย่างควบคุมไม่ได้
เธอจำไม่ได้แล้วว่าไม่ได้กินอาหารร้อนๆ มานานแค่ไหนแล้ว
