ปกติจะอาศัยอาหารกระป๋องและแท่งพลังงานที่หามาได้ประทังชีวิต ของพวกนั้นทำได้แค่ให้มีชีวิตรอด แต่ไม่สามารถให้ความพึงพอใจทางปากท้องได้เลย
ท้องร้อง ‘จ๊อก’ เบาๆ อย่างไม่ถูกเวลา
เสียงเบามาก แต่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้กลับดังราวกับฟ้าร้อง
แก้มของเย่อิงแดงก่ำขึ้นมาทันทีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เป็นทั้งความอับอายและความปรารถนา
หลินโม่ทำเหมือนไม่ได้ยิน ค่อยๆ คีบเนื้ออบแห้งในชามที่เล็กกว่าเล็บขึ้นมา เคี้ยวอย่างละเอียดอ่อน ใบหน้าแสดงออกถึงความเพลิดเพลิน
ครั้งนี้ ทำลายกำแพงทางจิตใจสุดท้ายของเย่อิงลงโดยสิ้นเชิง
“คุณมันร้าย!”
เธอกัดฟัน เค้นคำสามคำออกมาจากไรฟัน
“ตอนนี้ฉันไม่มีทองคำเยอะขนาดนั้น ติดบัญชีไว้ก่อนได้ไหม”
ตอนที่พูดประโยคนี้ เย่อิงรู้สึกว่าแก้มร้อนผ่าว
“ติดบัญชี?”
หลินโม่กลืนบะหมี่ในปากลงไป มองผู้หญิงนอกประตูด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน
“ร้านนี้ไม่รับเชื่อ”
เสียงของเขาไม่ดัง แต่ทุกคำกลับส่งออกไปอย่างชัดเจน แฝงไปด้วยความเย็นชาที่เป็นเรื่องปกติ
ล้อเล่นรึเปล่า
ในโลกที่ชีวิตคนถูกยิ่งกว่าหมาแบบนี้ การติดหนี้ก็เท่ากับให้ฟรี
เขาไม่ได้มาทำการกุศล
