อีกอย่าง ไม่ถึงสิบสองชั่วโมงเขาก็กลับแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเย่อิงจะเอาทองคำมาคืนได้ทันเวลาหรือไม่
“แก!”
หน้าอกของเย่อิงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ใบหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว
เธอเคยโดนดูถูกแบบนี้ที่ไหนกัน?
ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ หลินโม่คงถูกเธอใช้ไฟเผาเป็นเถ้าถ่านไปร้อยครั้งแล้ว
หลินโม่ขี้เกียจจะมองเธออีก ก้มหน้าก้มตาจัดการกับเส้นบะหมี่ที่เริ่มจะไม่เป็นรูปเป็นร่างในชามต่อไป
ในที่สุด หลินโม่ก็กินบะหมี่คำสุดท้ายหมด แม้แต่น้ำซุปก็ซดจนเกลี้ยง เรอออกมาอย่างสบายใจ
เขาลุกขึ้นยืน หยิบไส้กรอกที่หีบห่อดูบ้านๆ ที่สุดจากชั้นวางของมาแท่งหนึ่ง
“แปะ”
เขาดีดนิ้ว
ไส้กรอกแท่งนั้นทะลุผ่านม่านพลังที่มองไม่เห็นไปได้อย่างไม่มีอะไรขวางกั้น วาดเส้นโค้งเล็กๆ ในอากาศ ตกลงบนพื้นหินกรวดตรงหน้าเท้าของเย่อิงอย่างแม่นยำ
ท่าทางทั้งหมดสบายๆ ราวกับกำลังให้อาหารแมวจรจัดข้างทาง
ร่างกายของเย่อิงแข็งทื่อในทันใด
ดวงตาหงส์ที่เย้ายวนของเธอ จ้องเขม็งไปที่หลินโม่ ในส่วนลึกของดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมา
นี่ไม่ใช่การดูถูกแล้ว
นี่คือการเหยียดหยามอย่างโจ่งแจ้ง!
