แต่กลิ่นเนื้อที่ผสมกับแป้งและเครื่องเทศด้อยคุณภาพนั้น กลับเหมือนมือที่มองไม่เห็น บีบคอของเธอไว้ ทำให้ความโกรธทั้งหมดของเธอติดอยู่ที่นั่น ระบายออกมาไม่ได้
เหตุผลบอกเธอว่า ควรจะหันหลังกลับทันที ทิ้งผู้ชายที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนนี้กับร้านค้าประหลาดของเขาไปให้ไกล
แต่สัญชาตญาณของร่างกาย กลับทำให้เธอขยับขาไม่ได้
หลินโม่พิงกรอบประตู มองเธออย่างสบายอารมณ์ ไม่ได้เร่งเร้า
เขามีความอดทนสูง
เขามั่นใจว่าเย่อิงจะเก็บไส้กรอกแท่งนั้นขึ้นมา
เวลาราวกับหยุดนิ่ง
หนึ่งวินาที
สองวินาที
ในที่สุด เย่อิงก็ค่อยๆ ก้มเอวที่หยิ่งทะนงของเธอลง
ทันทีที่รสชาติเค็มๆ ที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยเทคโนโลยีและเครื่องปรุงรสระเบิดขึ้นบนต่อมรับรส ร่างกายของเย่อิงก็สั่นสะท้านอย่างแทบไม่รู้สึกตัว
เธไม่ได้ลิ้มรสชาตินี้มานานเกินไปแล้ว
เพียงสองสามคำ ไส้กรอกหนึ่งแท่งก็ถูกเธอกลืนลงท้องจนหมด
ทำทั้งหมดนี้เสร็จ แก้มของเธอก็ร้อนจนน่ากลัว
“นี่คือน้ำใจของผม”
เสียงของหลินโม่ดังขึ้นถูกจังหวะ ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้
“ทองคำหนึ่งร้อยกรัม แลกบะหมี่หนึ่งชาม ไม่โกงทั้งเด็กและผู้ใหญ่”
เย่อิงเงยหน้าขึ้น มองหลินโม่อย่างซับซ้อน
