“หลินโม่ เราเลิกกันเถอะ”
ปลายสายคือจางเชี่ยน แฟนสาวของเขา เสียงของเธอเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง
“ทำไม?”
เสียงของหลินโม่แหบพร่า
“ทำไมเหรอ?”
จางเชี่ยนหัวเราะหยันออกมา
“นี่ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าทำไม? หลินโม่ ส่องกระจกดูสารรูปตัวเองตอนนี้หน่อยเถอะ!”
“เรียนจบมาสามปี เปลี่ยนงานไปแล้วแปดที่ ตอนนี้ก็โดนไล่ออก ในกระเป๋าสตางค์ยังสะอาดกว่าหน้าแกอีก!”
“จะเอาอนาคตที่ไหนมาให้ฉัน? ก็แค่ร้านขายของชำโทรมๆ ที่สีลอกหมดแล้วร้านนี้เนี่ยนะ?”
เสียงของเธอแหลมสูงขึ้นจนแสบแก้วหู
“เดือนหน้าฉันต้องจ่ายค่าเช่าห้อง 2,500 ต้องจ่ายบัตรเครดิตอีก 8,000 แกมีปัญญาจ่ายเศษเสี้ยวให้ฉันไหมล่ะ!”
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว! ฉันไม่อยากมีชีวิตที่แค่จะกินเคเอฟซีสักมื้อยังต้องเปิดเครื่องคิดเลขมานั่งคำนวณอีกแล้ว!”
“หวังฮ่าวซื้อรถให้ฉันแล้วนะ เขากำลังจะเปิดบริษัทใหม่ แถมยังใส่ชื่อฉันเป็นกรรมการด้วย! เข้าใจไหม? หลินโม่ เรามันคนละโลกกันแล้ว ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับฉันอีก!”
ตู๊ด… ตู๊ด… ตู๊ด…
เสียงสายตัดดังขึ้น
หลินโม่ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงพับที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดในร้านขายของชำ รอบกายอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่ราคาถูกผสมกับกลิ่นขนมหมดอายุ
ที่นี่คือที่หลบภัยสุดท้า
