นเหงือกและเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อสีขาวซีด
ซอมบี้!
คำศัพท์ที่เคยมีอยู่แค่ในหนังและเกม คำนี้ผ่าเปรี้ยงเข้ามาในสมองที่ว่างเปล่าของหลินโม่!
ซอมบี้กว่าสิบตัวนั้น ตอนแรกแค่เดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมาย
จนกระทั่งหนึ่งในนั้นราวกับได้กลิ่นของสิ่งมีชีวิต ลูกตาที่กลวงโบ๋พลันหยุดกึก และหันขวับมายังทิศทางของร้านขายของชำ!
วินาทีต่อมา ซอมบี้ทุกตัวก็ ‘มอง’ มายังร้านขายของชำที่ส่องสว่างเพียงแห่งเดียวในดินแดนรกร้างอันมืดมิดนี้พร้อมกัน
“แฮ่ก—!”
เสียงกรีดร้องแหลมแสบแก้วหูทำลายความเงียบงัน!
ซอมบี้ทุกตัวก้าวขาที่แข็งทื่อแต่กลับรวดเร็วผิดปกติ พุ่งตรงมายังร้านขายของชำอย่างบ้าคลั่ง!
ความเร็วของพวกมันไวกว่าในหนังเยอะ!
เลือดทั้งตัวของหลินโม่เย็นเฉียบในบัดดล
หนี!
ในหัวของเขามีเพียงคำนี้คำเดียว
แต่จะหนีไปไหนได้?
ร้านเล็กๆ ที่มีพื้นที่ไม่ถึง 20 ตารางเมตรแห่งนี้ไม่มีประตูหลัง ทางออกเดียวอยู่ตรงหน้าซอมบี้พวกนั้น!
เห็นซอมบี้ตัวแรกสุดพุ่งมาถึงหน้าประตูแล้ว มันยกมือที่เล็บแหลมคมขึ้นหมายจะทุบลงบนประตูกระจกบางๆ!
“ไม่นะ!”
หลินโม่ขวัญหนีดีฝ่อ หัวใจแทบจะวาย
ปัง!!!
เสียงกระแทกดังสนั่น
แต่เสียงกระจกแตกที่คาดไว้กลับไม่ดังขึ้น
หลินโม่ลืมตาทั้ง