หลี่เนี่ยนฝานรีบประสานมือโค้งคำนับ “ที่แท้ก็องค์ชายโจว เสียมารยาทแล้ว”
โจวอวิ๋นอู่ยังคงยืนโค้งคำนับ กล่าวอย่างจริงใจ “ข้าเกือบจะหลงทาง แต่โชคดีที่พบคุณชายหลี่ทำให้ข้าตาสว่าง จึงรู้สึกสำนึกผิด คุณชายหลี่โปรดรับข้าเป็นศิษย์”
ที่ผ่านมา ความคิดของเขาไม่ถูกต้อง ไม่เพียงแต่พึ่งพาผู้บำเพ็ญเซียนมากเกินไป ยังเคียดแค้นต่อผู้บำเพ็ญเซียนด้วย หากยังไม่กลับตัว เกรงว่าผลที่ตามมาคงเลวร้าย
ลองคิดดูตอนนี้ เหงื่อเย็นพลันผุดพรายออกมา ย้อนนึกหวาดกลัว
หลี่เนี่ยนฝานโบกมือ บอกปฏิเสธ “องค์ชายโจวชมเกินไปแล้ว ข้าก็แค่คนอยู่ป่าอยู่เขา จะเป็นอาจารย์ของท่านได้อย่างไร? เรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึงแล้ว”
ข้าอยู่ที่นี่ตอนนี้ไม่ขาดแคลนสิ่งใด ยังมีหญิงงามคอยติดตาม บางครั้งยังสามารถคุยโวกับผู้บำเพ็ญเซียนได้
ไปที่ราชวงศ์มนุษย์เพื่อเหนื่อยยากกายใจ ตรากตรำยากเข็ญ ต่อสู้ในสนามรบหรือ?
คิดว่าข้าโง่หรือ?
กี่คนแล้วที่ต้องการรู้จักข้าในฐานะอาจารย์? แน่นอนว่าแม้จะเป็นโลกบำเพ็ญเซียน คนที่มีความสามารถนั้นก็ยังเป็นที่นิยมอย่างมาก
หลี่เนี่ยนฝานคิดอย่างภาคภูมิใจ
โจวอวิ๋นอู่กลับยิ่งรู้สึกชื่นชม ขณะเดียวกันก็ถอนใจด้วยความเสียใจ “คุณชายหลี่หน่
