ายแหนงชื่อเสียงโชคลาภ เพียงเล็กน้อย จิตใจสงบนิ่งดั่งน้ำ ทำให้รู้สึกต้อยต่ำละอายใจจริงๆ”
เขาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “คุณชายหลี่มีพรสวรรค์น่าทึ่ง ไม่ต้องการสนองความทะเยอทะยานในอกจริงๆ หรือ? ข้าเคยเดินทางท่องไปยังภูเขาลำธารที่มีชื่อเสียงมากมาย กลับพบว่า แม้ผู้บำเพ็ญเซียนมีพลังยิ่งใหญ่ แต่ทั้งโลก มนุษย์ก็เป็นกระแสหลักอยู่ดี หากสามารถรวมมนุษย์ในใต้หล้าเป็นหนึ่งได้ ข้าคิดว่าแม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนก็ยังไม่กล้าดูถูกข้า ให้มนุษย์ปุถุชนได้ผงาด!”
หลี่เนี่ยนฝานจ้องไปที่โจวอวิ๋นอู่
รู้สึกว่าคำสารภาพอย่างจริงใจก่อนหน้านี้ของคนผู้นี้ไม่ใช่ความจริง ท้ายที่สุดก็ยังต้องการใช้ร่างมนุษย์ปุถุชนแข็งขืนต่อผู้บำเพ็ญเซียน
ก็ไม่แปลก เขาเป็นถึงองค์ชาย คงไม่คุ้นเคยที่จะเห็นผู้บำเพ็ญเซียนอยู่เหนือกว่ากระมัง ความไม่สมดุลในใจเช่นนี้ ไม่สามารถลบล้างได้
ทว่า…ความทะเยอทะยานช่างสูงส่งนัก
ยามนี้มีราชวงศ์มากมายในโลกบำเพ็ญเซียน โลกมนุษย์ไม่มีราชวงศ์ดั้งเดิมแม้แต่ราชวงศ์เดียว หากรวมเข้าด้วยกันจริงๆ ย่อมมีกำลังมาก อย่างไรคนมากก็กำลังมาก คำพูดนี้นับว่ามีเหตุผล
ไม่ต้องคิดให้มากความ หลี่เนี่ยนฝานส่ายหัว “ไม่ต้องการๆ อันที่จริงข้าไม่ม
