หลี่เนี่ยนฝานท่าทางครุ่นคิด
มีกฎเกณฑ์เช่นนี้ได้ ส่วนมากจะเป็นคนในวัง
โจวอวิ๋นอู่ยกมือขึ้นรวบแขนเสื้อ ไม่มีการวางท่าแม้แต่น้อย “เถ้าแก่ ซาลาเปาเข่งนึง”
หลี่เนี่ยนฝานถามด้วยความสงสัย “คุณชายโจว รู้จักข้าหรือ?”
โจวอวิ๋นอู่ส่ายหน้า “ไม่รู้จัก แต่ข้าได้ยินเรื่องของคุณชายหลี่มาไม่น้อย โดยเฉพาะการผ่าคลอด ทำให้ข้ารู้สึกชื่นชมนัก”
“ก็แค่ความบังเอิญ” หลี่เนี่ยนฝานถามอย่างสุภาพต่อไป “แล้วท่านรู้ว่าเป็นข้าได้อย่างไร?”
โจวอวิ๋นอู่หัวเราะ “ทุกคนบอกว่าคุณชายหลี่มีภรรยาที่งดงามยิ่งกว่าเซียน ย่อมระบุได้ไม่ยาก”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” หลี่เนี่ยนฝานส่ายหัวยิ้มขื่น
นี่นับว่าตนมีชื่อเสียงแล้ว?
“คุณชาย ซาลาเปาของท่านได้แล้ว”
ในเวลานี้ เจ้าของร้านได้นำซาลาเปาเข่งนึงมาวางบนโต๊ะ
โจวอวิ๋นอู่มองไปที่หลี่เนี่ยนฝานและทำท่าทางเชิญชวน
หลี่เนี่ยนฝานโบกมือ “คุณชายโจว เราเพิ่งกินมา”
“เช่นนั้นเสียมารยาทแล้ว” โจวอวิ๋นอู่ลูบจมูก รู้สึกขัดเขินเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดก็ยื่นตะเกียบคีบซาลาเปาขึ้นมา
ในเวลาเดียวกัน เขาสังเกตเห็นจานน้ำส้มสายชูบนโต๊ะ ทันใดนั้นก็พูดด้วยความประหลาดใจ “เอ๊ะ เหตุใดมีจานน้ำหมึกอยู่บนโต๊ะ?”
น้ำหมึกวิเศษ
หล
