ี่เนี่ยนฝานเกือบจะหลุดหัวเราะด้วยความตลก
อธิบายว่า “นี่คือน้ำส้มสายชู เป็นเครื่องปรุงรส ท่านลองจุ่มแล้วชิมดู”
“อ้อ?”
โจวอวิ๋นอู่สีหน้าอยากรู้อยากเห็น จุ่มซาลาเปาลงในน้ำส้มสายชูแล้วกัดเข้าปาก
ทันใดนั้น รสเปรี้ยวแตกซ่านเต็มปากพร้อมกับกลิ่นหอมของซาลาเปา กระตุ้นต่อมรับรสได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
น้ำส้มสายชูช่วยให้เจริญอาหาร ความอยากอาหารของโจวอวิ๋นอู่เพิ่มขึ้นในทันที
องครักษ์ด้านหลังสีหน้ากังวล อยากจะเอ่ยปาก ทว่าก็จำรับสั่งขององค์ชายได้ เขาจึงได้แต่กังวลอยู่ในใจ
ทำตัวตามสบายเกินไปแล้ว องค์ชายก็ไม่รู้จักผิดชอบต่อชีวิตตนเองเลย เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกแท้ๆ หากในน้ำส้มสายชูนี้มีพิษจะทำอย่างไร? กินแล้วตายเลยหรือ?
โจวอวิ๋นอู่เอ่ยชมเปาะ “อร่อย! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าใต้หล้านี้จะมีอะไรแปลกๆ เช่นนี้ด้วย! ได้ยินว่าแผงขายอาหารนี้ทำอาหารได้ดี ทั้งยังได้รับคำแนะนำจากท่าน คุณชายหลี่เป็นผู้วิเศษจริงๆ”
“ชมเกินไปแล้ว ข้าแค่เบื่อๆ ก็เลยหาอะไรทำไปเรื่อยเท่านั้นแหละ” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มจางๆ ไม่คิดเลยว่าเพียงแค่ตนข้ามเวลามาก็จะถูกปฏิบัติราวกับเป็นผู้วิเศษ
โจวอวิ๋นอู่รู้สึกสนใจในตัวหลี่เนี่ยนฝานมากขึ้น ครุ่นคิดอยู่
