ครู่หนึ่งจึงเอ่ยโพล่งขึ้นว่า “คุณชายหลี่รู้หรือไม่ว่าพื้นที่หลายแห่งเกิดโรคระบาด”
“โรคระบาด?” หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย ส่ายหัว
โจวอวิ๋นอู่ทอดถอนใจ “โรคระบาดนี้เกิดขึ้นที่สุดขอบตะวันตก ทว่าไม่รู้เหตุใดกลับเริ่มปรากฏขึ้นทางภาคใต้เช่นกัน การแพร่กระจายเร็วมาก เวลาเพียงไม่กี่เดือน หมู่บ้านและเมืองหลายร้อยแห่งประสบภัย มีคนตายมากมายนับไม่ถ้วน”
หลี่เนี่ยนฝานประหลาดใจเล็กน้อย “หนักหนาขนาดนี้เชียวหรือ?”
โรคระบาด เขาเองก็ไม่คุ้นเคยนัก แต่เขาก็ไม่คิดว่าการระบาดครั้งนี้จะรุนแรงถึงเพียงนี้ ดูเหมือนความเร็วในการแพร่ระบาดและพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบเป็นวงกว้างมากทีเดียว
หลังจากนั้น เขาคิดไปคิดมา ก็ถามอย่างอดไม่ได้ “ผู้บำเพ็ญเซียนไม่ทำอะไรหรือ?”
“พวกเขา?” โจวอวิ๋นอู่ส่ายหัว เผยร่องรอยความไม่พอใจ “ความเป็นความตายของปุถุชน ผู้บำเพ็ญเซียนจะเก็บมาใส่ใจได้อย่างไร?”
หลี่เนี่ยนฝานไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้รู้สึกแปลกใจมากนัก
ฐานของมนุษย์ปุถุชนมีขนาดใหญ่เกินไป ผู้บำเพ็ญเซียนก็อยู่สูงส่งไปด้านบน จะคาดหวังให้พวกเขาใช้เวลาและความพยายามมาแก้ไขปัญหาโรคระบาดไม่น่าจะเป็นไปได้
แม้จะดูเย็นชาไปหน่อย แต่มันคือความจริง
โจวอวิ๋นอู่มองไปที่
