ปล่า กลับไม่ยอมใช้ให้เป็นประโยชน์ต่อผู้คน!”
หลี่เนี่ยนฝานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กลับอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว “คุณชายโจว ท่านเคยได้ยินคำพูดนี้หรือไม่ สิ่งใดมิใช่ธุระตนก็อย่าเก็บมาใส่ใจ?”
โจวอวิ๋นอู่สั่นสะท้านไปทั้งตัว แววตาไม่หลุดผันเปลี่ยน เผยสีหน้าครุ่นคิดลึกซึ้ง บางครั้งก็รู้แจ้ง บางครั้งก็สับสน
ใบหน้าของเขาแดงก่ำ พูดออกมาอย่างตื่นเต้น สิ่งใดมิใช่ธุระก็อย่าเก็บมาใส่ใจ! คุณชายหลี่เป็นอัจฉริยะของโลกจริงๆ สามารถสรุปหลักปกครองโลกได้อย่างหลักแหลม!”
“ผู้บำเพ็ญเซียนปราบปีศาจกำจัดมาร ปกป้องความสงบสุขของฝั่งหนึ่ง ถือได้ว่าเป็นการรับผิดชอบต่อหน้าที่ถึงที่สุดแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานไม่ได้แก้ตัวให้ผู้บำเพ็ญเซียน แต่เขามักมีปฏิสัมพันธ์กับผู้บำเพ็ญเซียน จึงพอเข้าใจผู้บำเพ็ญเซียนอยู่บ้าง ปราบปีศาจ ผนึกมาร ปัดเป่าความชั่วร้าย ผู้บำเพ็ญเซียนก็ใช้ชีวิตของตนเข้าเสี่ยงเช่นกัน
หากเรื่องของมนุษย์ปุถุชนเข้าไปแทรกแซงเสียหมด คงยากจะบำเพ็ญเซียนได้
“ข้าเป็นมารขัดขวาง”
จู่ๆ อวิ๋นอู่ก็กระจ่างแจ้ง ความรู้สึกผิดฉายชัดบนใบหน้า “ข้าคิดว่าผู้บำเพ็ญเซียนมีพลังยิ่งใหญ่ คาดหวังให้พวกเขาทำทุกอย่าง ให้พวกเขาแก้ปัญหาทั้งหมดของโลกมนุษย์ กระทั่
