“แปะๆๆ”
ทุกคนปรบมือ
เมิ่งจวินเหลียงทำหูทวนลม เดินเข้าไปกลางฝูงชน แหงนมองรูปปั้น
“แม้วิถีข้าสับสน แต่ข้ากลับรู้ว่าวิถีที่เจ้าเผยแผ่นั้น…ผิด!”
น้ำเสียงแผ่วเบาลอดออกจากปากของเขา ทว่ากลับดังก้องในหูทุกคนราวกับฟ้าผ่า
“หือ?”
พวกคนเผ่ามารขมวดคิ้วอย่างแรง ดวงตาสาดประกายจิตสังหาร ตะโกนด้วยความโกรธเคือง “ที่แท้ก็คนบ้าสติไม่ดี เอาตัวออกไป!”
วูบ!
รัศมีน่าเกรงขามแผ่ออกจากร่างของเมิ่งจวินเหลียง คนรอบข้างไม่อาจเข้าใกล้ ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง กลับรู้สึกถึงรัศมีอันทรงพลังที่มองไม่เห็นรอบตัวบัณฑิตผู้นั้น
จนคนทั้งคนดูเลือนรางราวกับไร้ตัวตนจริงๆ ทั้งที่เห็นว่าอยู่ในโลกนี้ แต่กลับให้ความรู้สึกว่าเหนือกว่า
“น่ะ นี่มัน…” ชายชราผู้บำเพ็ญเซียนตาโต “ทำนองมรรคาคุ้มกาย สิ่งชั่วร้ายไม่อาจรุกราน? บุคคลฟ้ากำหนด?”
“รนหาที่ตาย!” คนเผ่ามารผู้นั้นหรี่ตา ยกมือขึ้นโบก ไอดำมากมายไร้ที่สิ้นสุดปกคลุมเมิ่งจวินเหลียง
ทว่าวินาทีถัดมาเขาถึงกับตกตะลึง ไอดำเหล่านั้นอยู่ห่างจากเมิ่งจวินเหลียงครึ่งเมตร จะเข้าใกล้เพียงหนึ่งชุ่นก็ยังยาก กลับกัน เมื่อเมิ่งจวินเหลียงยกขาก้าวไปข้างหน้า มันก็ถอยร่นไปเอง
ภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคน เมิ่งจวินเหลียงค
