่อยๆ ยกมือขึ้นชี้ไปที่รูปปั้น!
“หลักแห่งโลกมนุษย์ หาใช่สิ่งที่เจ้าควรยุ่งเกี่ยว! ข้า…มากำจัดเจ้า!”
ตูม!
แรงมหาศาลกดทับรูปปั้นราวกับพิพากษา
เวลานี้ ฟ้าร้องคำราม สายฟ้าผ่าลงแยกเมฆดำที่ปกคลุมเหนือท้องฟ้า แสงแดดสาดส่องลงบนร่างของเมิ่งจวินเหลียง
“แกร็ก!”
หลังจากเสียงปริแตกที่แผ่วเบา รูปปั้นก็เกิดรอยแยก!
รอยแยกแผ่ขยายออกไปด้วยความเร็วที่ยากจะจินตนาการ ในที่สุดก็ครอบคลุมทั้งรูปปั้น!
“ครืน!”
เมื่อฟ้าร้อง ทันใดนั้นรูปปั้นก็ระเบิดเป็นผุยผง พังทลายลงราวกับกระจกที่แตกละเอียด!
คนเผ่ามารตาค้าง
ผู้บำเพ็ญเซียนตาค้าง
ชาวบ้านก็ตาค้างเช่นเดียวกัน
จ้องมองพื้นที่ซึ่งเปลี่ยนเป็นเพียงความว่างเปล่าอยู่เนิ่นนาน
เมฆดำบนท้องฟ้าสลายไปอย่างเงียบๆ แสงที่สาดส่องลงมาอย่างกะทันหันทำให้ผู้คนเข้าสู่ภวังค์
รูปปั้นเทพมารหายไปแล้ว?
ช่างกะทันหันนัก ผู้คนยังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจ เหมือนดั่งความฝันตื่นหนึ่ง
“เจ้า เจ้า เจ้า…”
ในความว่างเปล่า คนเผ่ามารชี้ไปที่เมิ่งจวินเหลียงอย่างสั่นระริก ความโกรธแค้นแทบจะทำให้เขาเสียสติ “กล้าล่วงเกินเทพมาร ข้าจะฆ่าเจ้าซะ!”
ทันทีที่พูดจบก็เปลี่ยนร่างเป็นลำแสงเข้าหาเมิ่งจวินเหลียงด้วยความเร็ว
เวลานี้ไอดำพุ่งออกมาจาก
