ร่างของเขา จากนั้นก็กลายเป็นควันสีเขียวสลายไป
ทันทีที่เขามาถึงเหนือหัวของเมิ่งจวินเหลียง พลังปราณทั้งร่างก็พลันสลายหายไปในอากาศ กลายเป็นคนธรรมดา พุ่งกระแทกกับพื้นราวกับเครื่องบินตก เกิดเสียงดัง “ตุบ” แหลกเป็นเศษเล็กเศษน้อย
มารที่เหลือก็ตัวสั่นระริก ทันทีที่ไอดำไหลออกจากร่าง ก็พลันอ่อนแรงล้มลงกองกับพื้น
ทั่วทั้งสถานที่เงียบสงัด
กลุ่มชาวบ้านมองเศษซากบนพื้นด้วยสติหลุดลอย แววตาเปลี่ยนจากความตะลึง เป็นตื่นตระหนก และจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นล่องลอย สิ้นหวังและโกรธในที่สุด
“เจ้าทำอะไรลงไป? ชีวิตพวกข้าจบสิ้นแล้ว!”
“ทำไม? ทำลายความหวังสุดท้ายของพวกเราทำไม!”
“ไอ้สารเลว ชดใช้รูปปั้นของเรามาซะ!”
“ท่านเทพมาร อย่าทอดทิ้งพวกเราไป!”
คนมากมายก่นด่า ส่วนมากล้มลงกับพื้น สั่นระริกไปทั้งตัว โรคระบาดกำเริบ
หนึ่งในนั้นคุกเข่าลงต่อเมิ่งจวินเหลียง “ท่านเซียน โปรดช่วยพวกเราด้วย โปรดช่วยพวกเราด้วย!”
คนอื่นๆ ผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นผู้คนก็เริ่มคุกเข่ามากขึ้นเรื่อยๆ
เมิ่งจวินเหลียงกำแผ่นไม้ไผ่ไว้ในมือ ตกสู่ความสับสนอีกครั้ง “ขอโทษ ข้า…ช่วยไม่ได้!”
กลุ่มคนหมดสิ้นความหวังอีกครั้ง หลายคนเตรียมจะลุกขึ้นสู้กับเมิ่งจวินเหลียง
โชคดีที่มีผู้
