องเข้าไปในป่า และพูดด้วยความประหลาดใจ “เอ๊ะ? เจ้าว่าคนผู้นั้นสะพายกระบี่จุ้ยหมัวไว้ด้านหลังใช่หรือไม่?”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง เจ้าตาฝาดแล้ว”
อีกคนหนึ่งกวาดตามองผ่านๆ พลันตกตะลึงในทันใด “กระบี่จุ้ยหมัวจริงด้วย! กระบี่จุ้ยหมัวตกมาอยู่ในมือของมนุษย์ปุถุชนได้อย่างไร?”
ไม่ต้องหารือ พวกเขาก็พร้อมใจกันเขยิบเข้าไปใกล้
“ก้าวหน้าแล้ว คราวนี้ได้ก้าวหน้าแล้ว! นี่มันขนมตกลงมาจากฟ้าชัดๆ! หากเราสามารถหากระบี่จุ้ยหมัวพบ ไม่แน่อาจได้รับการเสริมพลังอำนาจจากเพทมาร ทะยานสู่นภา!”
“อย่าประมาท หากเป็นมนุษย์ธรรมดา คงได้รับผลกระทบจากไอมารของกระบี่จุ้ยหมัวไปแล้ว นี่กลับไม่เป็นอะไรเลย เจ้าไม่คิดว่าแปลกหรือ?”
“ยอดเยี่ยม! คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะช่างสังเกต หรือว่าคนผู้นี้แสร้งเป็นหมู เพื่อหลอกกินเสือ?”
“เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้น เหตุใดเราไม่ซ่อนตัวในความมืด เข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง แล้วบุกโจมตีมันให้ตาย”
“เป็นแผนการที่ดี!”
ทั้งสองซ่อนตัวอยู่ในป่า เขยิบเข้าใกล้หลี่เนี่ยนฝานอย่างระมัดระวัง ควบคุมแม้กระทั่งลมหายใจของตน จ้องมองอย่างใจจดใจจ่อ
ทันใดนั้น พวกเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างแตะบนไหล่
แต่ด้วยความจดจ่อเกินไป พวกเขาจึงไม่สนใจในทีแร
