ทว่าพวกเขาทั้งสองคือคนเผ่ามารในชุดดำ
พวกเขาลอบมองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคน จึงวางเกี้ยวที่พวกเขาถืออยู่ในมือลง เกี้ยวนี้มีขนาดใหญ่มาก อันที่จริงมันเหมือนกับกรงขนาดใหญ่เสียมากกว่า ด้านในมีมนุษย์ปุถุชนที่ไม่ได้สติอยู่มากกว่าสิบคน
ปุถุชนเหล่านี้ล้วนมีรอยแดงขนาดใหญ่ที่ลำคอ หากอาการรุนแรงอาจลุกลามไปที่ใบหน้า ดูน่าตกใจ นั่นก็คือร่องรอยของโรคระบาด
มารทั้งสองสบตากันยิ้ม ทำลายเกี้ยว โยนพวกมนุษย์ลงไป จากนั้นพวกเขาก็กระโดดเบาๆ หายวับไปในป่าทันที
“ฮิๆๆ ปล่อยโรคระบาดให้แพร่กระจายในโลกมนุษย์ ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังปกคลุมทั่วดินแดน ถึงตอนนั้นก็สามารถเผยแพร่พลังวิเศษของเทพมารมาสู่ทั่วทั้งโลกบำเพ็ญเซียนแล้ว ผู้บำเพ็ญเซียนพวกนั้นจะหยุดพวกเราได้อย่างไรอีก?”
“เส้นทางเซียนปุถุชนเริ่มเชื่อมต่อกันอีกครั้ง การเปลี่ยนแปลงฟ้าดินก็ใกล้เข้ามา โรคระบาดนี้มาได้เวลาเหมาะเจาะ สวรรค์ช่างเข้าข้างเทพมารโดยแท้!”
“เมื่อมนุษย์เริ่มเชื่อในเทพมาร เทพมารแห่งโลกมารก็จะสามารถมาเยือน ถึงตอนนั้นต่อให้เซียนลงมาช่วย จะมีอะไรต้องกลัวอีก?”
ทั้งสองพูดคุย หัวเราะชอบใจบ้างเป็นครั้งคราว หารือกันถึงอนาคตที่สดใส
เวลานี้คนหนึ่งผงะอึ้ง กวาดสายตาม
