ับซับซ้อน หัวใจสั่นไหว
เวลานี้เขารู้สึกหมดหนทางและสับสน เช่นเดียวกับมนุษย์ปุถุชนเหล่านี้
ชายชราส่ายหัว “ท่านผู้อาวุโส มนุษย์ปุถุชนขาดความรู้นัก ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก”
“ขาดความรู้หรือ? ก็แค่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดเท่านั้น” เมิ่งจวินเหลียงก้าวขาเดินออกไป มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออก
“ท่านอาจารย์ ข้าจำได้แล้ว!” ทันใดนั้นศิษย์ที่อยู่ข้างหลังชายชราก็พูดขึ้นว่า “บัณฑิตผู้นี้ก็คือคนที่เล่าบันทึกท่องประจิม!”
ชายชราผงะเล็กน้อย “เป็นเขาหรือ? มิน่าล่ะ!”
เขาไล่ตามไป พลางพูดอย่างนอบน้อม “ท่านคือผู้อาวุโสอู๋เฉิงเอินหรือ?”
เมิ่งจวินเหลียงยังคงก้าวต่อไปเรื่อยๆ พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า “ข้าเป็นแค่เด็กรับใช้ติดตามเขาเท่านั้น”
ขณะไล่ตาม ชายชรากล่าวเสียงกังวานว่า “ท่านผู้อาวุโส ขอเชิญไปพูดคุยกันที่สำนักข้าเถิด ข้ายินดีให้เกียรติแต่งตั้งท่านเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักข้า!”
คำตอบของเขาคือความเงียบงัน
แม้เห็นได้ชัดว่าเมิ่งจวินเหลียงไม่ได้เดินเร็ว ทว่ากลับเลื่อนลอยพลิ้วไหว ไม่ว่าจะไล่ตามอย่างไร ก็ไม่อาจตามทัน ทำได้เพียงมองเขาเดินทีละก้าวจนหายลับไปต่อหน้าต่อตา
…
ราชวงศ์เซียนเฉียนหลง
ลำแสงสองสายพุ่งผ่านอากาศตกลงบนพื้นที่โล่งอย่างเงียบๆ
