ทุกคนนั่งในเรือนอย่างประหม่า
แม้ว่ากู้ยวนจะมาจากโลกเซียน ก็ยังตกตะลึงกับสมบัติมากมายในเรือน โดยเฉพาะสมบัติเหล่านี้ที่อยู่กับปรมาจารย์ ได้ปนเปื้อนกลิ่นอายของปรมาจารย์ ก่อนหน้านี้อาจไม่ได้เป็นศาสตราเซียน ทว่ายามนี้เกรงว่าจะมีค่าเสียยิ่งกว่าศาสตราเซียน
อยู่ข้างกายเทพ แม้ไม่อาจเป็นเทพก็ต้องปนเปื้อนด้วยไอเทพอย่างแน่นอน!
ส่วนวิหคเพลิงถูกเสี่ยวไป๋ทำความสะอาดเรียบร้อย นำวางไว้ข้างเขียงเพื่อรอเชือด
มันสั่นสะท้าน ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความอัปยศ ยามเห็นมีดทำครัววาววับวางอยู่ข้างเขียง มันก็ยิ่งหดคอ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพราก
น่ากลัวเกินไปแล้ว นี่ข้าต้องมาตายด้วยมีดทำครัวเล่มนั้นน่ะหรือ?
ไม่ได้!
ข้าต้องช่วยตัวเองให้ได้!
ข้าอยากมีชีวิตอยู่!
มันเค้นสมองใช้ความคิดด้วยความเร็วสูง แต่ก็ยังคิดหาวิธีหลบหนีไม่ได้อยู่ดี
แม้แต่ผึ้งเพลิงทองโบราณยังยอมจำนนต่ออำนาจของเจ้าพ่อท่านนั้น วิหคเพลิงตัวน้อยๆ อย่างข้าจะทำอะไรได้? โชคชะตาคงกำหนดให้ชีวิตข้ากลายเป็นอาหาร
หากถูกกินเข้าไป ไม่นานข้าก็ต้องกลายเป็นก้อนอุจจาระน่ะหรือ?
ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!
มันสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิม ปีกของมันกระพือ แต่กลับบินได้ไม่สูง
“แอด” ทัน
