ึ้นสูง ได้ยินเสียง “ปุ๋ง” ไข่กลมโผล่ออกมาจากใต้ก้นของมัน
กู้ยวนในจี้หยกตกตะลึง “วิหคเพลิง…ออกไข่แล้ว?”
นี่มันอะไรกัน?
นกเซียนออกไข่ นั่นก็คือไข่เซียน!
เจ้าสำนักเมฆาครามเลี้ยงดูมันมาหลายปี ปฏิบัติต่อมันราวกับเป็นยาย ร้องไห้อ้อนวอนอย่างไรก็ไม่เห็นมันออกไข่มาสักใบ บัดนี้มาออกไข่?
มิใช่เรื่องที่ยากจะพบได้ในหมื่นปีหรอกหรือ?
มิใช่ควรจะท้องฟ้าแปรปรวน ตะวันจันทราส่องแสง ปรากฏแสงสว่างงดงามบนท้องฟ้า เซียนปุถุชนร่วมกันเฉลิมฉลองหรอกหรือ?
ไหนล่ะปรากฏการณ์ฟ้าดิน?
ไหนล่ะเซียนนับหมื่นมาเป็นพยาน?
เจ้าเร่งออกไข่เร็วไปหรือไม่?
กู้ฉางชิงตกตะลึง
เหยาเมิ่งจีตกตะลึง
ฉินม่านอวิ๋นก็ตกตะลึงเช่นกัน
นั่นมันนกเซียนเชียวนะ อยู่ๆ ก็ออกไข่เช่นนี้น่ะหรือ?
ไข่ใบนี้…กินคำเดียวก็สามารถทำให้ปุถุชนละทิ้งร่างสามัญ กลายเป็นอัจฉริยะผู้บำเพ็ญเซียนได้!
ล้ำค่าอย่างไม่อาจประมาณ!
“เสี่ยวไป๋ อย่าเพิ่งฆ่าไก่!”
หลี่เนี่ยนฝานเดินไปด้วยความรีบร้อน หยิบไข่ไว้ในมือ ผงะเล็กน้อย “ออกไข่ได้? หรือว่าจะเป็นแม่ไก่?”
ไข่ยังอุ่น เป็นสีแดงอ่อน กลมกลึง น่าดึงดูดเป็นอย่างยิ่ง
“ไก่ที่ออกไข่ได้…”
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกลังเล
คุณค่าของไก่ที่ออกไข่ได้แตกต่างไป
