ทุกคนเดินตามกันไปอย่างเป็นระเบียบ ไม่นานเรือนสี่ประสานหน้าตาเรียบง่าย ทว่ายังทรงพลังน่าเกรงขามก็ปรากฏสู่สายตา
ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยเสียงเรียบ “ถึงแล้ว!”
จู่ๆ หัวใจกู้ฉางชิงก็เต้นกระชั้นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม แม้ว่าเขาจะเคยพบเจอกับปรมาจารย์มาก่อนแล้ว แต่ทว่าคราวนี้มาเยือนถึงบ้านของปรมาจารย์ ยากจะไม่รู้สึกประหม่า
จี้หยกบนหน้าอกของเขาเริ่มขยับเคลื่อนไหวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากู้ยวนเองก็วิตกกังวลอยู่เหมือนกัน
บุคคลที่สามารถวาดอีกาทองคำสามขา แม้แต่เจ้าสำนักเมฆาคราม ยามอยู่ต่อหน้าบุคคลผู้นี้ยังไม่อาจเทียบเคียง หากเป็นโลกเซียน ข้ากู้ยวน แม้แต่โอกาสจะพบหน้าสักครั้งก็ไม่มีคุณสมบัติพอจะคู่ควร
ยามนี้…จะได้มาเยี่ยมเยียนแล้วหรือ?
ทั้งประหม่า วิตกกังวล และเฝ้าตั้งตารอ
วิหคเพลิงกวาดสายตามองสำรวจผ่านๆ แววตาหยามเหยียดดูแคลนยิ่งฉายชัด
เรือนสี่ประสานแห่งนี้ไม่มีสิ่งใดพิเศษ หากเทียบกับที่สถิตตระกูลเซียนแล้วต่างกันคนละโลก ไม่ได้ดีอะไร
แต่โคลงหน้าประตูบทนั้นนับว่าไม่เลว คล้ายกับมีทำนองมรรคาไหลเวียน ถือว่าเป็นภาพลักษณ์ที่พอถูไถ
แต่คิดจะใช้ขู่วิหคอย่างข้า เป็นไปไม่ได้หรอก!
“ข้าจากโลกมนุษย์มาเยือน แสวงหาอายุขัยยืนยาว?”
ไม่เจ๋งพอล่ะ
