“ท่านปู่โปรดชี้แนะ”
“เสียเรือรักษาขุน[1]!”
กู้ยวนกล่าวต่อ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น หลานรัก เจ้าจงยืนหยัด ภายภาคหน้าข้าจะสร้างอนุสาวรีย์ไว้ให้เจ้า ประกาศให้เจ้าเป็นวีรบุรุษแห่งตระกูลกู้ของข้า!”
อนุสาวรีย์น้องท่านน่ะสิ!
กู้ฉางชิงค้านกลับ
“ท่านปู่ หากปรมาจารย์กล่าวโทษขึ้นมา ข้าจะส่งท่านออกไปคนแรก อย่าโทษข้านะ ก็นั่นเป็นนกของท่าน ท่านเป็นผู้รับผิดชอบหลัก”
กู้ยวนพลันร้อนรน จี้หยกกำลังสั่นระริก “นกข้าอะไรกันล่ะ? อย่ามาใส่ความข้า! เห็นชัดๆ ว่าเป็นนกของเจ้า!”
“ของข้ากับผีน่ะสิ นกของท่าน!”
“ของเจ้าต่างหาก!”
เหยาเมิ่งจีก็มาร่วมวงด้วย “เป็นนกของพวกเจ้าทั้งคู่นั่นแหละ ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า!”
…
ด้านนอกทะเลาะโต้เถียงกันพัลวัน ทว่าภายในเรือนสี่ประสานยังคงเงียบสงบ
วิหคเพลิงบินเข้ามาด้วยความเร็วสูง จนทะลุเรือนด้านในมาถึงลานด้านหลังในรวดเดียว
ทันทีที่มาถึงลานด้านหลัง ร่างกายของมันก็สั่นสะท้าน รู้สึกเพียงปีกสองข้างที่กางออก ต้องใช้แรงมากขึ้นเพื่อขยับโผบิน สีหน้าของมันตื่นตกใจเล็กน้อย “ทำนอง…มรรคาที่นี่เข้มข้นนัก”
ความแข็งแกร่งของทำนองมรรคาเหล่านี้มีพลังมาก จนดูราวกับว่ากฎเดิมระหว่างฟ้าดินก็ยังแป
