ปล่าขาวโพลน สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว น้ำเสียงสั่นเครือดุกร้าว “กู้ฉางชิง เจ้าจะทำอะไร? ปล่อยเจ้านกโง่นั่นเข้าไปทำไม?!”
แย่แล้วๆๆ!
บุกรุกที่อยู่ของผู้ยิ่งใหญ่ ตายแน่ ข้าแย่แน่!
เขาเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ร้อนรนกระวนกระวายจนหน้าแดง “กู้ฉางชิง ข้าต้องถูกเจ้าลากลงหลุม!”
น้ำตาของฉินม่านอวิ๋นใกล้จะไหลรินลงมา ได้แต่ยืนอยู่ข้างๆ ทำอะไรไม่ถูก
กู้ฉางชิงก็พูดขึ้นอย่างร้อนรน “ไม่เกี่ยวกับข้านะ เจ้านกโง่นั่นมันบินเข้าไปเอง! ข้าคิดอยู่แล้วเชียวว่าเจ้านกโง่นั่นไว้ใจไม่ได้!”
“แล้วนกโง่นั่นไม่ใช่ของเจ้าหรือ? ข้าถามว่ามันเป็นนกของเจ้าหรือไม่?!”
เหยาเมิ่งจีสั่นระริกด้วยความโกรธ พูดอย่างสะเปะสะปะ “ข้าไม่น่าพาเจ้ามาเลย ข้ากับเจ้าไม่ได้เป็นศัตรูคู่แค้น ไยเจ้าต้องใช้นกของเจ้าทำร้ายข้าด้วย!”
“ทำอย่างไร? ทำอย่างไรดี?” กู้ฉางชิงเองก็ตื่นตระหนก มีเสียงหวึ่งๆ ดังก้องอยู่ในหัว “ท่านปู่ ทำอย่างไรกันดี?”
ตอนนี้นกตัวนั้นเข้าไปแล้ว อย่างไรพวกเราก็ตามเข้าไปไม่ได้ จะหวังให้นกตัวนั้นกลับออกมาเองก็เป็นไปไม่ได้ ช่างเป็นสถานการณ์ที่แก้ไม่ตก
“ตอนนี้มีหนทางเดียวที่ทำได้” กู้ยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง น้ำเสียงลอยมาเอื่อยๆ
กู้ฉางชิงดีอกดีใจยกใหญ่
