กู้ฉางชิงถามด้วยความสงสัย “ปรมาจารย์ช่วยเจ้าผ่านตู้เจี๋ยอย่างไร?”
“ต้องเป็นวิธีที่เจ้าไม่กล้าแม้แต่จะคิดแน่นอน!” เหยาเมิ่งจีลูบเคราทอดถอนใจเบาๆ “ปรมาจารย์ให้ความสำคัญกับข้าถึงเพียงนี้ ข้าละอายใจจริงๆ ต่อไปมีแต่ต้องจัดการเรื่องต่างๆ ให้ปรมาจารย์อย่างดีเพื่อเป็นการตอบแทนแล้ว!”
ใครก็มองออกว่าเหยาเมิ่งจีกำลังโอ้อวดตนเอง
ถึงอย่างไร การได้รับความสำคัญจากปรมาจารย์ก็เป็นสิ่งที่คู่ควรแก่การโอ้อวดอย่างยิ่งในชีวิตนี้แล้ว แสดงให้เห็นว่าตนได้เป็นสุนัขรับใช้ตัวสำคัญภายใต้อาณัติแห่งผู้ยิ่งใหญ่ ช่างเป็นเกียรติเสียนี่กระไร!
สีหน้ากู้ฉางชิงกระตุกเล็กน้อย “ข้าถามว่าปรมาจารย์ช่วยเจ้าอย่างไร”
เหยาเมิ่งจีเอ่ยอย่างลึกซึ้งยากจะคาดเดา “พูดไม่ได้ๆ เจ้ารู้ไว้แค่ว่า มันเป็นวิธีที่เจ้าไม่กล้าแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ”
กู้ฉางชิงแทบอกแตกตาย แววตาที่จ้องมองเหยาเมิ่งจีไม่ดีนัก ดูเหมือนว่าการสำเร็จตู้เจี๋ยของเขาจะเริ่มไปกับสายลมแล้ว
กู้ยวนส่งข้อความทางจิตมาว่า “หลานข้าไม่ต้องกังวลไป มันก็แค่ประจบปรมาจารย์ได้ก่อนเราเท่านั้น หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ปู่ของเจ้าอยู่แดนเซียนมานานขนาดนี้ หากไร้ความสามารถเชี่ยวชาญอย่างใดอย่างหนึ่ง ไหนเลยข้าจะมีสถานะเช่นยาม
