ความจริง นั่นคือสิ่งที่มันทำเมื่อมาถึงโลกมนุษย์ครั้งแรก
หากไม่ใช่เพราะกู้ฉางชิงลงมือ เกรงว่าบัดนี้หุบเขาเมฆาครามคงกลายเป็นทะเลเพลิงไปแล้ว
กู้ฉางชิงขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ “ข้าว่าเจ้าควรจะเจียมเนื้อเจียมตัวหน่อย หากไปอยู่กับผู้ยิ่งใหญ่ เจ้าทำผลงานดีให้เขาชื่นชอบ อนาคตจะเป็นพรอันยิ่งใหญ่ แต่หากเจ้าทำให้เขาไม่พอใจ จุดจบคงไม่สวยแน่”
“น่าขัน! จะมีผู้ยิ่งใหญ่ในโลกมนุษย์ได้อย่างไร? เจ้าพวกโง่เง่าอยู่แต่ในกะลา! พรเรอะ? วิหคอย่างข้าต้องการพรไปทำไม?”
วิหคเพลิงยิ้มเหยียดหยาม ชูปีกขึ้นชี้ไปที่กู้ฉางชิง พูดจาโอ้อวด “ในกายข้ามีสายเลือดหงส์ฟ้า เกิดมาเป็นผู้สูงศักดิ์ ยามอยู่ที่โลกเซียน แม้แต่พวกเซียนยังไม่กล้าทำมือทำไม้ใส่ข้า อย่างเจ้าเป็นสิ่งใด กล้ามาพูดเช่นนี้กับข้า?”
กู้ฉางชิงอยากให้บทเรียนวิหคเพลิงที่โง่เขลาเบาปัญญา ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำตัวนี้เสียยิ่งนัก แต่เมื่อคิดว่ามันจะกลายเป็นสัตว์พาหนะของปรมาจารย์ ก็จำต้องข่มใจอดทนไว้
ตนจะหุนหันพลันแล่นไม่ได้ หากเจ้านี่กลายเป็นสัตว์พาหนะของปรมาจารย์ขึ้นมา เกรงว่าสถานะคงจะยิ่งใหญ่เหนือฟ้า ตนไม่อาจกวนโทสะได้จริงๆ
ทว่ามันพยศถึงเพียงนี้ หากกลายเป็นสัตว์พาหนะระดับนั้นจริงๆ จะไม่อาจหาญป
