หลินชิงอวิ๋นรีบก้าวไปข้างหน้า “ท่านพ่อ ข้าจะไปกับท่าน”
สองพ่อลูกมาถึงใต้ต้นไม้ใหญ่ มองขึ้นไปที่รังผึ้งด้วยแววตาสยดสยอง
หลินชิงอวิ๋นรู้สึกกังวลมาก อดไม่ได้ที่จะกระซิบเบาๆ “ท่านพ่อ ต้องไปจริงๆ หรือ?”
หลินมู่เฟิงตัดสินใจ ตอบอย่างไม่ลังเล “ไปน่ะต้องไปอยู่แล้ว ได้รับใช้ปรมาจารย์นับเป็นเกียรติของข้า”
หลินชิงอวิ๋นหน้าซีดเผือด พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “นั่นมันผึ้งเพลิงทองนะ! ท่านไปที่รังของมัน หากถูกต่อยขึ้นมาอันตรายถึงชีวิต”
“เหอะๆ ชิงอวิ๋น เจ้าคิดว่าปรมาจารย์ปฏิบัติต่อพวกเราอย่างไร?” จู่ๆ หลินมู่เฟิงก็ถามขึ้น
หลินชิงอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เท่าเทียมและเป็นมิตร ทั้งยังมอบพรอันประเสริฐแก่พวกเราด้วย!”
“เจ้าจงจำไว้ โลกนี้ไม่มีอาหารที่ให้เปล่า แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังมีอารมณ์แปลกๆ ในบางครั้ง คุณชายหลี่ชอบใช้ชีวิตปุถุชนอยู่บนโลกมนุษย์ และชื่นชอบให้คนอื่นแสดงผลงานร่วมกับเขา แต่เจ้าต้องรู้ไว้ว่า งานอดิเรกเช่นนี้สำหรับพวกเราแล้ว เป็นพรอย่างหนึ่ง! ดังนั้นการได้พบกับคุณชายหลี่ เรียกได้ว่าโชคดี โอกาส เป็นสิ่งที่เราต้องไขว่คว้ามาด้วยตนเอง!”
หลินมู่เฟิงสีหน้าเคร่งขรึม “ครั้งนี้พวกเราได้อาศัยบารมีของปรมาจารย์แล้ว ห
