หลินมู่เฟิงตื่นเต้น
หลี่เนี่ยนฝานเพียงแค่เหลือบมองมันเบาๆ แล้วส่ายหัวด้วยความผิดหวัง
ข้าก็คิดว่าซากโบราณจะมีสมบัติยิ่งใหญ่อะไรเสียอีก
แล้วยาอายุวัฒนะหรือยาเสริมตันล่ะ?
เสียดายข้ายังเพ้อฝันว่าจะมีสมบัติใด ช่วยให้ข้าได้เดินบนเส้นทางบำเพ็ญเซียน
สุดท้ายก็แค่ของเล็กน้อยเช่นนี้เท่านั้น ตระหนี่เกินไปแล้ว!
หลินมู่เฟิงและหลินชิงอวิ๋นลอบมอบสีหน้าของหลี่เนี่ยนฝาน
เมื่อเห็นว่าเขาส่ายหัวทอดถอนใจเบาๆ ดวงตาคล้ายเผยความผิดหวังเล็กน้อย ในใจก็ถึงกับตะลึง
นี่…กำลังดูแคลนอยู่งั้นหรือ?
สิ่งเหล่านี้ไม่อยู่ในสายตาคุณชายหลี่เลยหรือ?
คุณชายหลี่ไม่แม้แต่จะปรายตามองมันสักนิด
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ย “ผู้เฒ่าหลิน ท่านรีบเก็บของพวกนี้ไปเถอะ”
หลินมู่เฟิงใจเต้นตึกตัก กลืนน้ำลายระงับความตื่นเต้นของตน “เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจล่ะ”
หลี่เนี่ยนฝานอดหัวเราะไม่ได้ “ท่านใช้คำพูดไม่ถูกแล้ว ซากโบราณนี้เดิมทีก็เป็นของพวกท่าน ข้าก็แค่ตามมาเปิดหูเปิดตาเท่านั้น”
หลินมู่เฟิงรู้ถึงข้อห้ามของหลี่เนี่ยนฝานดี เขาพยักหน้าเดินไปข้างหน้า แล้วดึงดาบยาวออกจากแผ่นหินด้วยความตื่นเต้น
ขณะที่ดึงดาบออก ลำแสงสาดส่องไปทุกทิศ กระทบผนังถ้ำด้านข้าง กลายเป
