็นแนวอักขระ
“ข้ามีหนึ่งดาบ สังหารเซียนได้!”
อาจกล่าวได้ว่าทรงอำนาจยิ่งใหญ่ รุนแรงและน่าเกรงขาม
หลี่เนี่ยนฝานเพียงแค่เหลือบมองเบาๆ ปราดหนึ่ง จิตใจไม่หวั่นไหวสะทกสะท้านแม้แต่น้อย นั่นเพราะคำพูดเหล่านี้เขาเคยได้ยินมามากแล้วในโลกก่อน
แค่ตระหนี่ก็พอว่า ยังทำเป็นเก่งอีก
เจ้าจะฆ่าเซียนมันเกี่ยวอะไรกับข้า หากเปลี่ยนเป็น ‘ข้ามีหนึ่งดาบ สามารถเป็นเซียน!’ ข้าจะยอมรับเจ้าเลย!
แม้ว่าหลินมู่เฟิงจะเลื่อมใสศรัทธาในคำพูดนี้มาก แต่เมื่อเห็นสีหน้าของหลี่เนี่ยนฝานเช่นนี้ ย่อมไม่กล้าแสดงท่าทีมากเกินไป ได้แต่เก็บข้าวของอย่างระมัดระวัง
แต่ด้วยความตื่นเต้น ทำให้มือทั้งสองข้างสั่นระริก
ติดตามปรมาจารย์ไม่อดอยากปากแห้งจริงๆ!
ขาใหญ่เช่นนี้ ต่อให้เป็นเพียงขนเส้นหนึ่งที่ไม่เห็นค่า ก็ยังเป็นสิ่งล้ำค่าที่พวกเราใฝ่ฝันอยู่ดี!
จากนี้ไปข้าจะเป็นสุนัขรับใช้อันดับหนึ่งของปรมาจารย์ ไม่ว่าใครก็ห้ามแย่ง!
หลี่เนี่ยนฝานมองไปที่อื่นด้วยความเบื่อหน่าย แต่แล้วสายตากลับบีบกระชับ
“เอ๊ะ?”
“เหมือนตรงนั้นจะมีถ้ำ?”
สองพ่อลูกหลินมู่เฟิงเอ่ยปากทันที “คุณชายหลี่ ไปดูสักหน่อยดีหรือไม่”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “ก็ดี”
ถ้ำแห่งนี้กว้างขวาง ทว่าภายในไร้แสงสว่
