าง หลินมู่เฟิงและหลินชิงอวิ๋นเดินนำทางไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
หลังจากเดินไปได้ยี่สิบเมตร ก็รู้แจ้งในทันใด
ที่นี่มีลำธารไหลริน ดอกไม้หลากสีสันแพรวพราว ใบหญ้าเขียวขจี ต้นไม้มากมายเขียวชอุ่ม ทั้งยังมีแสงแดดโปร่งใส ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงบันทึกธารดอกท้อ[1]
“ซู่วๆๆๆ!”
เมื่อมองขึ้นไป เห็นน้ำตกแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล ไหลลงจากจุดสูงสุดของหุบเขา ไม่ได้ซัดโหมรุนแรง แต่ยังงดงามชวนมอง
หลินชิงอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะอุทาน “ไม่คิดเลยว่าที่นี่ยังมีแดนสวรรค์อื่นอีก!”
หลินมู่เฟิงยิ้มตอบ “ก็ไม่แปลก ในเมื่อเป็นซากโบราณเซียน ก็หมายความว่ามีเซียนอาศัยอยู่ที่นี่ คงไม่อยู่ในถ้ำก่อนหน้านี้หรอกกระมัง?”
หลี่เนี่ยนฝานมองไปรอบๆ อย่างพินิจพิเคราะห์ “ที่นี่น่าจะเป็นภูเขาที่อยู่รอบๆ ทะเลสาบจิ้งเยวี่ย แดนสวรรค์ก่อตัวขึ้นหลังจากเจาะโพรงภูเขา! สมแล้วที่เป็นเซียน มีความสามารถก็ทำตามอำเภอใจ”
ทันใดนั้นสองพ่อลูกหลินมู่เฟิงพลันเผยสีหน้าแววตากระจ่างรู้แจ้ง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง คุณชายหลี่ช่างละเอียดพิถีพิถัน ไขกระจ่างความลับได้ในประโยคเดียว น่าทึ่งยิ่งนัก”
สุภาพเกินไปแล้ว ปุบปับก็จะเปิดธุรกิจยกยอปอปั้นกันเองเสียแล้ว
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบางๆ กำลังจะกล่าว
