ีนเกลียวเข้าหรือ?
กู้ฉางชิงรู้สึกปวดหัว สูดหายใจเข้า ระงับความทุกข์ในใจ ยกมือขึ้นกุมจี้หยกที่หน้าอก จิตวิญญาณจมลงในนั้น เอ่ยว่า “ท่านปู่ ต้องพามันไปมอบให้ปรมาจารย์จริงๆ หรือ?”
“เฮ้อ ข้าเองก็ไม่ต้องการ แต่วิหคศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ในโลกเซียนต่างก็เป็นที่รัก ถูกเลี้ยงดูให้หยิ่งผยอง เป็นปกติที่จะไม่เห็นผู้ใดในสายตา”
จี้ปล่อยแสงสว่างจ้า กู้ยวนและกู้ฉางชิงใช้จิตสื่อสารกัน
ความจริง กู้ยวนใช้สิ่งแลกเปลี่ยนจำนวนมากและสมบัติมากมายเพื่อแลกกับจี้ชิ้นนี้ ซึ่งสามารถแบ่งจิตวิญญาณส่วนหนึ่งของตนไว้ในนี้ได้
พบผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ เขาย่อมอยากทำทุกวิถีทางเพื่อเข้าถึงและทำความเข้าใจ
กู้ฉางชิงทอดถอนใจ รับรู้เหตุผลที่ทำเช่นนี้
ปีศาจสายเลือดสูงพบเจอได้แต่ไม่อาจร้องขอ เจ้าพ่อผู้เก่งกาจมากมายเห็นปีศาจเหล่านั้นอยู่ในระดับเดียวกับตน ทว่ามิใช่สัตว์พาหนะ
อย่างหงส์ฟ้าหรือมังกร หากเจ้าเอามันมาใช้เป็นพาหนะจริงๆ คงบ้าไปแล้วแน่ๆ
กู้ฉางชิงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงหลี่เนี่ยนฝาน
เกรงว่าคงมีแต่ระดับอย่างปรมาจารย์เท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอจะใช้มังกรป็นสัตว์ขี่ได้
กู้ยวนก็พูดอย่างจริงจัง “จริงสิ เซียนที่เจ้าบอกว่าถูกผู้ยิ่งใหญ่สังหาร ศพไปอยู่ที่ใด?”
