เป็นเช่นนี้ ต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย”
กู้ยวนเผยรอยยิ้มอย่างมีนัย “ผู้ยิ่งใหญ่คนใดล้วนมีข้อห้ามพิเศษบางอย่าง พวกเขามีชีวิตอยู่มาหลายปี แน่นอนว่าต้องหาอะไรที่สนุกเป็นพิเศษสักหน่อย พวกเขาคิดสิ่งใดอยู่ไม่มีใครเดาได้ ทว่าตราบใดที่ร่วมมือกับเขา แล้วทำให้เขาพึงพอใจ ก็ทำไป แค่โอกาสเล็กๆ น้อยๆ ที่โปรยลงมา ล้วนเป็นผลประโยชน์อันใหญ่หลวง!”
ระหว่างที่พูดคุย กู้ฉางชิงก็มาถึงอารามเต๋าหลินเซียนแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเยี่ยมเยียน ยังไม่รู้แน่ชัดว่าปรมาจารย์อยู่ที่ใด ย่อมต้องมีใครสักคนแนะนำ
ไม่ช้า เหยาเมิ่งจีก็เดินออกมาพร้อมกับฉินม่านอวิ๋น
กู้ฉางชิงพูดด้วยรอยยิ้ม “ดูจากสีหน้าประมุขอารามเหยา เจี๋ยตู้คงจะเสร็จสิ้นลงแล้ว?”
เหยาเมิ่งจีตอบด้วยรอยยิ้ม “ฮ่าๆๆ ได้รับโชคจากปรมาจารย์ น่ากลัว แต่ไม่มีอันตรายใดๆ”
กู้ฉางชิงผงะไปครู่หนึ่ง พูดอย่างประหลาดใจ “ปรมาจารย์ร่วมด้วยหรือ?”
เหยาเมิ่งจีทำสีหน้าละอาย แต่กลับไม่ลืมที่จะโอ้อวด “เมิ่งจีไร้พรสวรรค์ โชคดีที่ผู้ยิ่งใหญ่ให้ความสำคัญ ไม่เช่นนั้น เกรงว่าบัดนี้คงกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว”
………………………………………………
