ช้ถังนี้ใส่รังผึ้งปิดไว้ก็ได้ อย่าทำให้เสียหายนะ ข้าจะเอากลับไปเลี้ยง”
ปรมาจารย์คิดจะเลี้ยงผึ้งเพลิงทอง?
โลกของปรมาจารย์ ข้าเข้าไม่ถึงจริงๆ
หลินมู่เฟิงแทบจะรับถังสี่เหลี่ยมมาอย่างสั่นระริก ใบหน้าสงบราบเรียบ ทว่าความจริงในใจตื่นตระหนก กลั้นน้ำตาแห่งความกลัว ประหม่าจนน้ำเสียงแหบพร่า “คุณชายหลี่วางใจ รอไม่นาน เดี๋ยวข้ากลับมา”
………………………………………………
[1] บทกวีของเถาหยวนหมิง กวีเอกสมัยราชวงศ์จิ้น เป็นบทกวีที่กล่าวถึงดินแดนในอุดมคติ
