หลี่เนี่ยนฝานพาต๋าจี่ออกจากเรืออู๋เผิง
เมื่อเห็นทิวทัศน์ภายนอกกลับผงะเล็กน้อย
ไม่มีทะเลสาบและภูเขาที่อยู่ในความคิด ไม่รู้ว่าเมื่อไร ที่เรืออู๋เผิงลำนี้ได้ล่องลอยมายังที่ที่คล้ายกับถ้ำใต้น้ำแห่งหนึ่ง
ที่นี่คล้ายกับเป็นโลกฝั่งเดียว ในถ้ำค่อนข้างมืดสลัว มองเห็นทิวทัศน์รอบข้างได้เพียงรางๆ
เรืออู๋เผิงไหลตามกระแสน้ำมาจอดเทียบบนโขดหินใกล้ฝั่ง เมื่อมองขึ้นไป ด้านบนถ้ำมีหินงอกหินย้อยนับไม่ถ้วน ปลายหินที่แหลมคมมีน้ำไหลหยดลงมาเล็กน้อย
“ติ๋งๆๆ”
เสียงแผ่วเบาดังก้องอยู่ในถ้ำ
เมื่อมองไปรอบๆ กำแพงหินในถ้ำไม่ได้ราบเรียบ กระทั่งกล่าวได้ว่าเป็นหินขรุขระที่มีรูปร่างแปลกประหลาด มักจะมีหินโผล่ออกมาจากผนังถ้ำ
สองพ่อลูกหลินมู่เฟิงยืนรออยู่ข้างนอกอย่างระมัดระวัง
เมื่อเห็นหลี่เนี่ยนฝานออกมา ก็รีบพูดว่า “คุณชายหลี่ แม่นางต๋าจี่ อรุณสวัสดิ์”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “ผู้เฒ่าหลิน แม่นางชิงอวิ๋น อรุณสวัสดิ์”
และทันใดนั้นเขาก็ถามด้วยความสงสัย “ที่นี่ที่ไหนหรือ?”
หลินมู่เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “คุณชายหลี่ ที่นี่คือภายในของซากโบราณเซียน”
“อะไรนะ? ซากโบราณเซียนหรือ?” หลี่เนี่ยนฝานตกใจจริงๆ เขามองไปรอบๆ อีกครั้ง จิตใจขึ้นล
