ไม่ช้าทั้งสองก็เก็บของเสร็จเรียบร้อย เดินออกไปนอกอู๋เผิงอีกครั้ง
เวลานี้ ลำแสงหนึ่งวาบผ่านเหนือศีรษะหลี่เนี่ยนฝาน ทำให้หลี่เนี่ยนฝานผงะไปครู่หนึ่ง
ผู้บำเพ็ญเซียนนี่คล่องแคล่วมีชีวิตชีวาเสียจริง เหาะเหินไปมา ชวนให้อิจฉา
เขาจ้องมองครู่หนึ่ง แล้วจึงหยิบคันเบ็ดออกมา พูดด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย “สระน้ำในสวนหลังบ้านเป็นหลุมเกินไป ในที่สุดคราวนี้ข้าก็สามารถแสดงฝีมือสักที”
มีเวลาว่างตกปลา แต่กลับไม่ได้ตกปลามานาน หลี่เนี่ยนฝานยากจะไม่คันไม้คันมือ
เขานั่งข้างเรือ ยกมือขึ้นวาดคันเบ็ดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศอย่างสง่างาม หย่อนลงในน้ำอย่างมั่นคง โดยมีต๋าจี่อยู่ข้างกาย เกิดเป็นทัศนียภาพที่มีเอกลักษณ์
หลังจากตกปลาได้ซักพัก ก็เห็นเรือประมงเล็กลำหนึ่งแล่นเข้ามาช้าๆ
“คุณชายหลี่ เป็นท่านจริงๆ” เสียงแปลกใจดังมาจากเรือประมง
หลี่เนี่ยนฝานมองไปทางต้นเสียงก็อดยิ้มไม่ได้ “อ้าว เถ้าแก่ขายปลา?”
เถ้าแก่ขายปลากล่าวว่า “ข้าเห็นไกลๆ รู้สึกว่าเงาคนคุ้นๆ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคุณชายหลี่ ดูไม่ออกเลยว่าทักษะการพายเรือของคุณชายหลี่จะสูงเช่นนี้”
“เถ้าแก่พาครอบครัวมาล่องเรือด้วยหรือ?” หลี่เนี่ยนฝานถาม
ด้านซ้ายของเถ้าแก่ขายปลามีสตรีใ
