นชุดสุภาพ สีผิวคล้ำเข้ม เป็นลักษณะของสตรีชาวประมงมาตรฐาน ข้างหลังเถ้าแก่ร้านขายปลามีเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งอายุราวสี่ห้าขวบ โผล่หัวแอบมองหลี่เนี่ยนฝาน
“คุณชายหลี่ล้อเล่นแล้ว ไหนเลยพวกเราจะมีเวลาล่องเรือ แค่ออกมาหาปลาเท่านั้น” เถ้าแก่ขายปลาดึงเด็กหญิงตัวเล็กๆ ออกมาจากด้านหลัง “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เรียกพี่ชายสิ”
เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เขินอายเล็กน้อย กระซิบเบาๆ “พี่ชาย”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้ายิ้ม “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ ช่างเป็นชื่อที่ดีจริงๆ”
“คุณชายหลี่ ในถังนั่นคือปลาหรือ?” เถ้าแก่ขายปลามองเข้าไปในถังด้วยความสงสัย แล้วก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าถังนั้นมีปลาอยู่ไม่น้อย
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “ใช่แล้ว ตกมาสักพัก ถือว่าได้กำไรเล็กๆ น้อยๆ”
เถ้าแก่ขายปลามองหลี่เนี่ยนฝานด้วยสีหน้าซับซ้อน อดไม่ได้ที่จะระงับจิตใจตนเอาไว้
“ใช้เวลาไม่นานก็ตกได้ขนาดนี้แล้ว ดีกว่าอวนจับปลาของข้าเสียอีก อีกอย่างท่านดูคุณภาพสิ ตกได้ตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้น ดูเกล็ดของปลาหลี่นั่นสิ สวยงามยิ่งนัก!” เถ้าแก่ขายปลารู้สึกอิจฉา
“ก็แค่โชคช่วยน่ะ”
หลี่เนี่ยนฝานพูดจบกลับได้ยินเสียง “ผึง”
เอ็นตกปลากระตุก
เมื่อยกคันเบ็ดขึ้นเล็กน้อย ปลาสีเหลืองขนาดใหญ
