นขึ้นว่า “เอ๊ะ? ท่านดูสิ นั่นใช่ท่านปรมาจารย์หรือไม่?”
“เป็นไปไม่ได้ ปรมาจารย์ไปที่หุบเขาเมฆาครามแล้วนี่”
ชายชราส่ายหน้า กวาดผ่านๆ ทีหนึ่งกลับต้องตะลึงอยู่ตรงนั้น พูดด้วยความประหลาดใจ “เป็นปรมาจารย์จริงๆ! คิดไม่ถึงว่าจะกลับมาเร็วขนาดนี้”
หญิงสาวเอ่ยถาม “เช่นนั้นเราจะยังไปที่ซากปรักหักพังอยู่หรือไม่?”
“ไม่ไปแล้ว การได้พบปรมาจารย์นับเป็นโชคชะตาใหญ่หลวง การเยี่ยมเยียนปรมาจารย์เร่งด่วน!”
ชายชราไม่ต้องคิด รีบพาหญิงสาวลงมาอย่างช้าๆ “อีกเดี๋ยวระวังกิริยา อย่าให้ปรมาจารย์ไม่พอใจ”
หญิงสาวพูดอย่างอดไม่ได้ “วางใจเถอะ ข้าพบปรมาจารย์มาก่อนท่านอีก”
หลี่เนี่ยนฝานเก็บคันเบ็ดตกปลา สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง เตรียมตัวกลับบ้าน
กลับเห็นว่ามีลำแสงหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ จากนั้นก็ค่อยๆ ลอยเข้ามาหาตนช้าๆ
ภายใต้สายตาประหลาดใจของหลี่เนี่ยนฝาน เงาสองร่าง ชายชราและสตรีปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา พร้อมยกมือคำนับ “คุณชายหลี่ ไม่พบกันนาน”
