ตรงไปยังส่วนลึกของทะเลสาบจิ้งเยวี่ย ในใจยิ่งรู้สึกกังวล
ในความว่างเปล่า ลำแสงสองสายพุ่งไปข้างหน้า
นั่นก็คือชายชราผู้หนึ่งกับสตรีสาวผู้หนึ่ง
“ท่านพ่อ ทะเลสาบจิ้งเยวี่ยมีซากโบราณเซียนอยู่จริงๆ หรือ?”
ชายชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าคิดว่าไม่ใช่ข่าวลือไร้มูลเหตุ ข้าไปอ่านตำรามา หนึ่งในตำราโบราณบันทึกว่าเคยมีเกาะเซียนอยู่ในทะเลตะวันออก ซึ่งทะเลสาบจิ้งเยวี่ยติดกับทะเลตะวันออก หากจะมีซากโบราณเซียนก็มิใช่ว่าเป็นไปไม่ได้”
หญิงสาวพูดอย่างมีหวัง “หากเป็นซากโบราณเซียนจริงๆ ก็เยี่ยมไปเลย!”
“อย่ามองโลกในแง่ดีนัก อย่างไรก็เป็นซากโบราณเซียน ย่อมต้องเต็มไปด้วยอันตราย ผู้บำเพ็ญเซียนมากมายที่ไปที่นั่นในครั้งนี้ คนที่รอดชีวิตออกมาไม่รู้ว่าเหลือสักกี่คน”
สีหน้าชายชราเป็นกังวล “นี่เป็นซากโบราณเซียนครั้งที่สี่ที่ข้าได้ยินมา ระยะนี้ซากโบราณเซียนปรากฏขึ้นบ่อยครั้ง”
หญิงสาวเอ่ยว่า “ลองเสี่ยงดู หากไม่ได้การเราก็ถอนตัว”
“ฮ่าๆๆ คิดเหมือนกับข้า เจ้าจำต้องรักษาความคิดนี้ไว้ให้ได้ตลอด แล้วเจ้าจะมีอายุยืนยาว” ชายชราพยักหน้ายิ้มตอบ
ขณะที่ทั้งสองกำลังบินไป ม่านตาหญิงสาวพลันเบิกกว้าง หยุดชะงักลงกะทันหัน เผยสีหน้าแววตาตกตะลึง
อุทา
