ขาด “อื้มๆ ชอบ ขอบคุณพี่ชาย”
“เจ้าเด็กคนนี้” เถ้าแก่ขายปลาส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ กล่าวอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณคุณชายหลี่ ลูกข้าชอบกินมันที่สุด เฮ้อ ข้าก็จนปัญญา”
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ย “ชีวิตมนุษย์ การมีความชอบเป็นเรื่องดี”
เวลานี้ มีลำแสงหลายสายบินผ่านเหนือศีรษะทุกคนไป
เถ้าแก่ขายปลาพูดอย่างอดไม่ได้ “ช่วงนี้ไม่รู้ทะเลสาบจิ้งเยวี่ยมีอะไร ผู้บำเพ็ญเซียนเยอะกว่าปลาเสียอีก”
ดวงตาหลี่เนี่ยนฝานวูบไหวเล็กน้อย ถามด้วยความสงสัย “เพิ่งจะเยอะขึ้นช่วงนี้เองหรือ?”
“ใช่ ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณชายหลี่ เริ่มจะค่ำแล้ว ข้าว่ารีบกลับดีกว่า ไม่แน่ว่าทะเลสาบแห่งนี้อาจจะมีปีศาจอยู่ก็ได้” เถ้าแก่ขายปลางูกัดครั้งเดียวก็หวาดระแวงไปเลย
หลี่เนี่ยนฝานกล่าว “พวกเราจะอยู่ต่ออีกหน่อย”
“คุณชายหลี่ ฟ้าใกล้มืดแล้ว ข้าว่าควรออกเร็วหน่อยจะดีกว่า” เถ้าแก่ขายปลาเตือนอีกครั้ง ก่อนจะพายเรือหาปลา “เช่นนั้นก็ขอตัวก่อน ไว้พบกันใหม่”
หลี่เนี่ยนฝานมองดูเรือประมงลอยออกไป คิ้วขมวดเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ คงไม่ได้มีปีศาจจริงๆ หรอกนะ?
แล้วอย่างนั้นตนควรจะกลับไปก่อนไหม?
เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า กลับเห็นลำแสงอีกสองสามสายบินผ่านในความว่างเปล่า
