ดหมุนอย่างบ้าคลั่ง ในป่า ต้นไม้มากมายถูกลมพัดจนลำต้นโค้งงอ กิ่งก้าน นกวัดแกว่งไปมาอย่างไร้ทิศทาง
“สายฟ้าใหญ่อะไรขนาดนี้! ผู้ใดจะทานทนไหว”
หลี่เนี่ยนฝานต้านทานลมแรง มองดูเมฆดำที่เกือบจะรวมตัวเป็นกระแสน้ำวน อดรู้สึกโหวงๆ ในใจไม่ได้
น่ากลัวขนาดนี้ แม้แต่สายล่อฟ้าก็เอาไม่อยู่แล้วล่ะมั้ง?
“อีกอย่างสายฟ้ามาเร็วเช่นนี้ ยังไม่ทันได้ทดสอบเลยด้วยซ้ำ!” หลี่เนี่ยนฝานมองไปรอบๆ พูดขึ้นลอยๆ อย่างอดไม่ได้ “ถ้าหาสัตว์ได้สักตัวก็คงจะดี”
“โฮ่งๆๆ!”
เวลานี้เอง ต้าเฮยเห่าไปยังทิศหนึ่งสองสามครั้ง จากนั้นก็วิ่งตรงเข้าไปในป่า
“ต้าเฮย สภาพอากาศอย่างนี้อย่าวิ่งไปไหนมั่วซั่วนะ” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยด้วยความวิตกทันที ทว่าวินาทีถัดมาก็ต้องตกตะลึง เมื่อเห็นต้าเฮยไล่หมูสีดำร่างกำยำตัวหนึ่งมาทางนี้
“หือ? ที่นี่มีหมูอยู่ด้วยเหรอ?” หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกดีใจ “ใช้ได้เลย ต้าเฮย ไม่แน่มันอาจจะแอบหนีมาจากบ้านข้างล่างภูเขาของใครสักคน! รีบจับมันเร็ว!”
หลี่เนี่ยนฝานเองก็เอาเครื่องมือจับออกมา ไม่นานก็ปราบหมูตัวนั้นได้สำเร็จ
“เจ้าหมูน้อย อีกเดี๋ยวเจ้าต้องวิ่งไปทางที่มีฟ้าผ่านะ หากเจ้าทำผลงานดี ข้าจะไม่กินเจ้า แต่หากเจ้าวิ่ง
