แกงปลาถูกกวาดเรียบอย่างรวดเร็ว
เหยาเมิ่งจีนั่งบนเก้าอี้ ซึมซับรสชาติที่ยังค้างอยู่ในคอ
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน แล้วพูดกับหลี่เนี่ยนฝานด้วยความเคารพ “คุณชายหลี่ ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ ถึงเวลาที่ข้าต้องไปแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานมองเหยาเมิ่งจี เงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทอดถอนใจเบาๆ “ผู้เฒ่าเหยา ค่อยๆ เดินนะ”
ไม่รู้ว่าจากกันวันนี้จะได้เจอเขาอีกไหม
เหยาเมิ่งจีตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าเศร้าโศก สุดท้ายก็พยักหน้าด้วยความเจ็บปวดและเดินออกจากเรือนไป
หลี่เนี่ยนฝานมองดูแผ่นหลังของเขา สีหน้าเผยอารมณ์ออกมาอย่างอดไม่ได้ รู้สึกเศร้าสร้อยเล็กน้อย
ทุกสิ่งที่ชีวิตคนประสบพบเหมือนสิ่งใด คงเหมือนรอยเท้านกที่ฝากไว้บนผืนหิมะ
ไม่ว่าปุถุชนหรือผู้บำเพ็ญเซียน สุดท้ายแล้วต่างก็พบเจอกับปัญหาเดียวกัน ความล้ำค่าของชีวิตก็คงอยู่ที่สิ่งนี้กระมัง
หากเขารู้ว่าความตายกำลังใกล้เข้ามา คงไม่ต่างจากผู้เฒ่าเหยากระมัง
มิน่าบัณฑิตนั่นถึงได้พยายามหาทางที่จะมีอายุยืนยาวอย่างไม่ย่อท้อ ชีวิตคนสั้นเกินไป ผู้ใดเล่าจะเต็มใจจาก
หลี่เนี่ยนฝานรีบสะบัดหน้า ตั้งหน้าตั้งตาทำสายล่อฟ้าอีกครั้ง อยู่กับปัจจุบันดีกว่า คิดมากไปก็ไม่ดี
เหยาเมิ่งจีเดินตามถน
