ดท้ายที่ตนจะมาที่นี่
เขาเดินย่ำเท้าหนักลึกไม่ต่างกับชายชราไม้ใกล้ฝั่ง ทุกย่างก้าวล้วนมีความทรงจำที่ลึกซึ้งยาวนาน
ปกติเดินเท้าไม่นานก็ไปถึงปลายทางแล้ว ทว่าวันนี้ดูเหมือนจะยาวนานกว่าทุกที
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ลานบ้านที่คุ้นเคยก็ปรากฏสู่สายตาของเขาในที่สุด
“หวังว่าปรมาจารย์จะช่วยข้าได้จริงๆ”
แม้ว่าจะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ในใจเหยาเมิ่งจีก็อดมีร่องรอยความหวังที่ริบหรี่อยู่ไม่ได้ ไม่มีใครอยากตาย เขายิ่งไม่อยาก!
ก้าวช้าๆ ไปข้างหน้า
ยกมือขึ้นเคาะประตู
“ก๊อกๆๆ!”
เสียงแหบแห้งของเหยาเมิ่งจีเอ่ยขึ้น “คุณชายหลี่อยู่หรือไม่?”
“ประตูเปิดอยู่ ผลักเข้ามาได้เลย” เสียงของหลี่เนี่ยนฝานดังมาจากด้านใน
“แอด”
เหยาเมิ่งจีผลักประตูเข้าไป พูดกับหลี่เนี่ยนฝานด้วยความเคารพ “คุณชายหลี่ วันนี้เสียมารยาทมาเยี่ยมเยียน รบกวนแล้ว”
“ที่แท้ก็ผู้เฒ่าเหยา ไม่ได้พบกันนานเลยนะ” หลี่เนี่ยนฝานเงยหน้าขึ้นมองเหยาเมิ่งจี เรียวคิ้วพลันขมวดแน่น ไม่ได้เจอกันมาพักหนึ่ง แก่ลงขนาดนี้แล้วหรือ
แต่ก่อนถึงเขาจะแก่ชรา ทว่าผิวพรรณยังสดใสมีเลือดฝาด อีกทั้งยังร่าเริงแจ่มใส เป็นชายชราที่มีสง่าราศีผู้หนึ่ง เหตุใดยามนี้รู้สึกร่วงโรยราวกับถึงช่วงสุดท้
