ายของชีวิต
เขาพูดอย่างอดไม่ได้ “ผู้เฒ่าเหยา นี่ท่าน…”
“เฮ้อ เรื่องมันยาว” เหยาเมิ่งจีทอดถอนใจ “นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะมาเยี่ยมคุณชายหลี่”
มือที่เคลื่อนไหวของหลี่เนี่ยนฝานหยุดชะงัก มองเหยาเมิ่งจีด้วยความประหลาดใจ
เมื่อรวมกับความเปลี่ยนแปลงของผู้เฒ่าเหยา เขาย่อมเข้าใจความหมายแฝงของประโยคนั้นดี
เขาอยากพูดจาปลอบโยนสักหน่อย แต่กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน
หากไม่เหนือความคาดหมาย ผู้เฒ่าเหยากลายเป็นเช่นนี้ก็เพราะเรื่องของการบำเพ็ญเซียน โดยปกติผู้บำเพ็ญเซียนจะอ่อนไหวต่อความเป็นตายของตนมาก
ผู้เฒ่าเหยาเป็นเช่นนี้ หากไม่ใช่พยายามต่อสู้กับความตาย ก็ใกล้ถึงปลายทางเต็มทีแล้ว
ดูจากท่าทางหมดกำลังใจที่จะต่อสู้ของผู้เฒ่าเหยาแล้ว น่าจะเป็นอย่างหลังเสียมากกว่า
เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้ไม่นานยังดีๆ อยู่เลย ไฉนจะไปก็ไปเช่นนี้?
หลี่เนี่ยนฝานไม่เข้าใจ จึงหมดหนทางจะปลอบโยนเช่นกัน
หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า “ผู้เฒ่าเหยา มองทุกสิ่งให้กว้าง ไม่แน่ว่าบางทีอาจจะมีจุดเปลี่ยนก็ได้”
“เช่นนั้นก็เหลือแต่คำอวยพรจากคุณชายหลี่แล้ว”
เหยาเมิ่งจีพยายามฝืนยิ้ม ถามด้วยความสงสัย “คุณชายหลี่กำลังทำอะไรหรือ?”
หลี่เนี่ยน
