ภูมิใจควรดื่มด่ำกับความสุข จะคิดมากไปทำไม? ท่านต้องอยู่ต่อไปได้แน่ อยากไปหรือ? ก็ต้องให้ข้าจัดเลี้ยงอำลาท่านก่อน!”
“ชีวิตคนครั้นภูมิใจควรดื่มด่ำกับความสุข?”
แววตาหมองมัวของเหยาเมิ่งจีพลันสุกสว่างขึ้นเล็กน้อย ในที่สุดก็ฟื้นคืนความกระฉับกระเฉงขึ้นมาบ้าง
เขาครุ่นคิดประโยคนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ปรมาจารย์สมเป็นปรมาจารย์ แค่คำพูดธรรมดาประโยคเดียว เปรียบเสมือนเสียงกลองพลบค่ำเสียงระฆังยามเช้า ทำให้ผู้คนซาบซึ้งถึงสัจธรรมอันไร้ที่สิ้นสุด มิน่าถึงสามารถฝึกฝนบำเพ็ญมาถึงขั้นนี้ได้ เป็นตัวอย่างให้คนรุ่นข้าจริงๆ!
เขากลับมานั่งลงอีกครั้ง “คุณชายหลี่กล่าวมาเป็นความจริง ทุกคำพูดล้วนมีความหมายล้ำค่ายิ่งนัก ข้าเข้าใจแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะร่า “ต้องแบบนี้สิ อย่างน้อยตอนนี้ท่านก็ยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ ตราบใดที่ยังไม่ตาย ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้”
“ก็จริง เช่นนั้นข้าคงต้องแบกหน้าอยู่ทานอาหารสักมื้อแล้ว!” เหยาเมิ่งจีร่าเริงขึ้นมาเล็กน้อย
หลี่เนี่ยนฝานกล่าว “วันนี้ท่านมีลาภปากแล้วล่ะ เสี่ยวไป๋ เตรียมอาหารจานเด็ดมาให้ผู้เฒ่าเหยา เอาเป็น แกงเต้าหู้หัวปลาแล้วกัน!”
“รับทราบ เจ้านาย” เสี่ยวไป๋พยักหน้า
เหยาเมิ่งจีสีหน้าสลับซับซ้อน ข้าก็
