ป็นความลับสวรรค์ ไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะเข้าใจได้
หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะร่า วางสายล่อฟ้าลงข้างๆ “ผู้เฒ่าเหยาไม่ต้องเก็บไปคิดหรอก ถือซะว่าข้าพูดจาไร้สาระก็แล้วกัน เจ้านี่ไม่คู่ควรจะเอ่ยถึง เทียบไม่ได้กับผู้บำเพ็ญเซียนอย่างพวกท่าน
รีบนั่งเถอะ เสี่ยวไป๋ รินน้ำชาให้ผู้เฒ่าเหยาเร็วเข้า!”
“ต่อกแต่กๆ!”
เสี่ยวไป๋เดินเข้ามาทันที ในมือถือถ้วยชา กล่าวอย่างสุภาพว่า “ผู้เฒ่าเหยา เชิญดื่มชา”
“ขอบคุณมาก”
เหยาเมิ่งจีรับชาจากมือเสี่ยวไป๋ หากเป็นเวลาปกติ เขาคงตื่นเต้นจนใบหน้าชราเป็นสีแดง ดีอกดีใจกับพรในครั้งนี้ไปแล้ว
ทว่ายามนี้หัวใจของเขากลับสงบเรียบง่าย ไม่ว่าพรใดก็ตาม ยามอยู่ต่อหน้าความตายแล้ว ยังมีประโยชน์อะไรอีก? บางทีนี่อาจเป็นการตื่นรู้ครั้งใหญ่
คนที่กำลังจะตายอย่างข้า มีคุณค่าใดให้สิ้นเปลืองชาดีๆ เช่นนี้?
เหยาเมิ่งจีวางถ้วยชาลง ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “คุณชายหลี่ ชานี้ไม่จำเป็นหรอก อันที่จริงข้าตั้งใจมาเพื่อบอกลา แล้วก็ถึงเวลาต้องไปแล้ว”
“ผู้เฒ่าเหยา ท่านเอาอะไรมาพูด? รีบนั่งลง ชานี้ท่านต้องดื่ม! ข้าว ท่านก็ต้องกิน!”
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวตรงไปตรงมาว่า “ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ท่าทีเช่นนี้ของท่านใช้ไม่ได้เลย! ชีวิตคนครั้น
