หลี่เนี่ยนฝานซื้อปลาหลี่ตัวใหญ่สองตัวจากเถ้าแก่ร้านขายปลา จากนั้นก็เดินเล่นรอบๆ เมืองลั่วเซียนกับต๋าจี่ จับจ่ายของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันได้จำนวนหนึ่ง จึงออกจากเมือง งและเดินทางกลับบ้าน
ระหว่างทาง หลี่เนี่ยนฝานอดไม่ได้ที่จะแหงนมองท้องฟ้า สีหน้าเป็นกังวล “ต๋าจี่น้อย เจ้าว่าช่วงนี้มีฟ้าร้องฟ้าผ่าบ่อยหรือไม่?”
ต๋าจี่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ก็ดูเหมือนว่ามีบางอย่างเปลี่ยนแปลงจริงๆ รู้สึกไม่สงบสักเท่าไร”
ความกังวลบนใบหน้าหลี่เนี่ยนฝานยิ่งชัดเจน เขาอดคิดไม่ได้ ตอนที่เขาอยู่ในหุบเขาเมฆาคราม ท้องฟ้าก็แปรปรวน แถมยังเกิดฟ้าร้องไม่หยุด น่ากลัวมากจริงๆ
อีกอย่างยังมีต๋าจี่น้อยที่ถูกตนรับมา หลังจากเกิดฟ้าผ่าในตอนนั้น
ดูเหมือนว่าในโลกบำเพ็ญเซียนแห่งนี้มีฟ้าร้องฟ้าผ่ามากทีเดียว
หลี่เนี่ยนฝานถาม “เจ้าว่าสายฟ้านี้จะผ่าถูกเรือนเราหรือไม่?”
ต๋าจี่หันมองหลี่เนี่ยนฝาน แล้วมองไปบนท้องฟ้า “ข้าว่า…ไม่น่าเป็นไปได้กระมัง?”
“อย่าได้ชะล่าใจ คนธรรมดาอย่างพวกเรา ใช้ชีวิตอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนต้องระมัดระวังให้ดี”
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหัว “เราอาศัยอยู่บนภูเขา ข้างเคียงล้วนมีแต่ต้นไม้ เป็นไปได้มากที่จะตกเป็นเป้าหมาย ข้าต
