เย่หนานปิดประตูแล้วเดินออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
ตอนแรกนึกว่าโจรเข้า ที่ไหนได้… โจรในบ้านนี่เอง
โดยเฉพาะการแต่งตัวของเจ้าเงาดำนั่น ทำเอาเย่หนานแสบตาพิลึก
เย่หนานส่ายหัวอย่างระอา แล้วรีบกลับไปนอนต่อ
ส่วนกู้เฉิน อวี้เซียน และคนอื่นๆ ที่อยู่ในห้อง ต่างก็สงสัย เมื่อกี้จู่ๆ เสียงก็เงียบไป
แถมก่อนหน้านี้เหมือนจะได้ยินเสียงตะโกนและเสียงตบตีกัน
หลิงหลง ข้าเหมือนจะได้ยินเสียงคุณชายนะ อวี้เซียนหันไปถามหลิงหลง
เสียงตบตีเมื่อครู่ คล้ายกับเสียงเย่หนาน
คิกคิก… พี่สาวอวี้เซียน รีบนอนเถอะเจ้าค่ะ ไม่มีอะไรแล้ว หลิงหลงยิ้มทะเล้นตอบ
ไม่มีอะไรแล้ว อวี้เซียนยังคงสงสัย แต่เมื่อหลิงหลงไม่ยอมบอก นางก็ไม่กล้าถามต่อ
ในเมื่อหลิงหลงบอกว่าไม่มีอะไร ก็คงไม่มีอะไรจริงๆ
อวี้เซียนเชื่อใจเย่หนานและหลิงหลงมาก
ทางด้านกู้เฉินที่ขดตัวอยู่ในผ้าห่มก็ถอนหายใจโล่งอก
ดูท่าท่านอาจารย์จะจัดการเรียบร้อยแล้ว เมื่อกี้กู้เฉินได้ยินชัดแจ๋ว
เสียงตบตีเมื่อครู่ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเย่หนานกำลังอัดอะไรอยู่
มีเพียงจอมมารเพลิงทมิฬในร่างลูกแก้วสีดำบนโต๊ะข้างหลิงหลง ที่ในใจเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ
เขาแบ่งจิตเพลิงทมิฬส่วนหนึ่งออ
