แสงอรุณค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้า
หลี่เนี่ยนฝานนั่งอยู่ในลานเล็กๆ เขารินชาจอกหนึ่ง จิบดื่มอย่างละเมียดละไมพร้อมกับต๋าจี่
บนโต๊ะด้านหน้ามีกระดานหมากชุดหนึ่ง ที่แท้ทั้งสองก็ยังแข่งกันอยู่
ทักษะหมากล้อมของต๋าจี่พัฒนาขึ้นมากหากเทียบกับเมื่อก่อน บัดนี้นางสามารถอยู่เป็นคู่ปรับหลี่เนี่ยนฝานได้ราวๆ หนึ่งเค่อ หากหลี่เนี่ยนฝานออมมืออีกหน่อย ครึ่งชั่วยามก็พอ ไหว
มอบความสนุกเล็กน้อยแก่ชีวิตอันน่าเบื่อของหลี่เนี่ยนฝาน
“ก๊อกๆๆ”
เวลานี้เสียงเคาะประตูที่ไม่หนักไม่เบาดังขึ้น
กู้ฉางชิง จักรพรรดิลั่วและโจวต้าเฉิงยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าวิตกกังวล
ทันทีที่พวกเขากลับมาก็รีบร้อนมุ่งหน้ามาเยี่ยมปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ เพื่อไม่ให้คนรบกวนปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่มากเกินไป ผู้เฒ่าทั้งสามแห่งหุบเขาเมฆาครามจึงไม่ได้มาด้วย
ยามนี้ไหนเลยพวกเขาจะยังเป็นเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกบำเพ็ญเซียน ทั้งหมดล้วนกลายเป็นนักเรียนที่เตรียมพร้อมจะส่งการบ้าน จิตใจทั้งลังเลและประหม่า
ไม่รู้ว่าผู้ยิ่งใหญ่จะพึงพอใจกับสิ่งที่พวกเราทำหรือไม่
ด้านในประตู หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยอย่างเป็นกันเอง “เข้ามาเลย”
มาแล้ว!
พวกกู้ฉางชิงพลันรู้สึกประหม่า หัวใจเต้นรัวขึ้นมาอย่าง
