หลี่เนี่ยนฝานวางถ้วยชาลง พูดรำพึงรำพัน “นับเวลาดู นี่ก็ออกมาหลายวันแล้ว”
จักรพรรดิลั่วเข้าใจความหมายของหลี่เนี่ยนฝาน รีบเอ่ยว่า “คุณชายหลี่ เรื่องของพวกเราจัดการเรียบร้อยแล้ว สามารถเดินทางกลับได้ทุกเมื่อ”
“โอ้?” หลี่เนี่ยนฝานเลิกคิ้วเล็กน้อย “วันนี้กลับได้แล้วหรือ?”
โจวต้าเฉิงพยักหน้า “ได้แล้ว คุณชายหลี่”
“คุณชายหลี่ ไม่สู้อยู่ต่ออีกสักหน่อยดีกว่าหรือ ข้ายังอยากทำหน้าที่เจ้าบ้านให้ดีที่สุด” กู้ฉางชิงรีบเอ่ยปากรั้งให้อยู่ต่อสุดความสามารถ
“ไม่ล่ะ ขอบคุณน้ำใจของประมุขหุบเขากู้มาก” หลี่เนี่ยนฝานส่ายหัว “ยังมีต้าเฮยรอข้าอยู่ที่บ้าน ไม่เจอกันหลายวัน ไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้าง”
กู้ฉางชิงเอ่ยขึ้น “เมื่อคุณชายหลี่ตัดสินใจแล้ว พวกเราก็ไม่รั้ง”
จักรพรรดิลั่วและโจวต้าเฉิงลุกขึ้นเอ่ยว่า “คุณชายหลี่ เช่นนั้นพวกเราควรไปเก็บของแล้ว”
เมื่อเห็นว่าหลี่เนี่ยนฝานตัดสินใจแน่วแน่ พวกเขาย่อมไม่อาจพูดอะไรมากไปกว่านี้ รีบให้ความร่วมมือ
กู้ฉางชิงออกจากเรือน ก็มุ่งหน้าตรงไปที่ห้องโถงใหญ่แห่งหุบเขาเมฆาคราม
สองพี่น้องกู้จื่อเหยาเฝ้ารออยู่ในห้องโถง รีบเอ่ยทักทาย “ท่านพ่อ”
กู้ฉางชิงพูดอย่างรีบร้อน “จื่อเหยา เรื่องที่
